Ephemerides_Marianorum_2016
– zapewnienie o modlitwie w intencji wspólnego z aniołami wielbie- nia Boga i tonięcia w Jego miłości. Tymczasem osobiste cierpienia duchowe Wandy nasilały się, jak temu dalej dawała wyraz: – Z moją duszą bardzo źle się dzieje, chyba gorzej nie można. Same bun- ty i walki. Wszystko, co robię, robię źle. Wszystkiego się boję. Gdy się opowiem przed o. Andrzejem, boję się, że to niepotrzebnie. Gdy się nie wypowiem, boję się, że jestem fałszywą i nieszczerą, i pójdę za głosem wtedy szatana. Mam pokusy, żeby uciec z Drui, żeby wszystką pra- cę rzucić wewnętrzną, żeby tylko uwolnić się od wewnętrznej walki. Ona mnie tak zmęczyła. Żeby rzucić przewodnictwo Ojca Przewie- lebnego i o. Andrzeja, że wszystko, co mówiłam Ojcu Przewielebne- mu, jest kłamstwem i że ja wcale nie mam powołania. Coś straszne- go się dzieje w mojej duszy 143 . – Podobno jestem sucha i sztywna. Jeśli będę miała pokorę, to się zmie- nię, niech Ojciec Przewielebny pomodli się na tę intencję i za wszyst- kie siostry 144 . – Ja staram się bardzo pracować nad sobą, bo tyle złego znalazło się w mojej duszy [...]. Najgorszą stroną jest czuwanie nad błędami – wi- dzenie nędzy ludzkiej, która w życiu zakonnym występuje jeszcze ja- skrawiej niż w życiu świeckim. To takie bolesne jak się w zakonie tra- fi obłuda, mściwość, despotyzm, jak ciągłe powikłania, intrygi miłości własnej mącą spokój. [...] Teraz z tym zrozumieniem gdybym wstę- powała do zakonu, to może bym się bała prosić o tak wielką rzecz – takie obrzydzenie czuję do siebie. Prosiłam o. Andrzeja, żeby mnie usunął ze Zgromadzenia dla tyle złego – ale nie chciał. Miałam poku- sę czynienia umyślnie niedoskonale. Przechodziłam straszne bunty, żeby wszystko rzucić; Ojciec Przewielebny nie ma pojęcia jak się mę- czyłam, ale nie ukrywałam na spowiedzi i to mnie chyba ocaliło. [...] Ze wszystkim idę do o. Andrzeja. – nieraz buntowałam się przeciw Niemu, ale nie ukrywałam tego. Szczerze w Nim szanuję spowiedni- ka i Kierownika. [...] Przez trzy lata poznałam swoją nędzę 145 . 143 LWJ, Druja (28.04.1926). 144 LWJ, Druja (24.06.1926). Przypuszczać można, że była to opinia sióstr. 145 LWJ, Druja (25.07.1926). Czy nie było to zbytnie eksponowanie tego, co negatywne? Janina Samolewicz SJE 432
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==