Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)
wypracowany przez jego poprzedników był realizowany konsekwent- nie, ale pomimo mariańskiego prawodawstwa element wewnętrzny sta- nowił przewagę nad elementem czynnego apostolatu. Zaciążyło na tym również uzależnienie od zakonu reformatów, które – początkowo będąc dobrodziejstwem – po zatwierdzeniu konstytucji w 1723 r. krępowało rozwój marianów. Kontrola mariańskiej działalności i prawodawstwa przez komisarzy i wizytatorów reformackich i narzucanie pewnych ich tradycji były hamulcem w rozwoju mariańskiej myśli i pielęgnowaniu mariańskiego dziedzictwa. Tymczasem okres II poł. XVIII w. przynosił różne przemiany, nowe wymagania i myśli. W 1773 r. w Rzeczpospo- litej powołano do życia Komisję Edukacji Narodowej, w tym samym roku w chrześcijańskim świecie rozwiązano zakon jezuitów; były to ewi- dentne znaki, dosyć czytelne dla zakonów. Ojciec Nowicki na podsta- wie własnych przemyśleń, dyskusji ze współbraćmi, a także z inspira- cji biskupów, czołowych przedstawicieli KEN – Józefa Kossakowskie- go i Ignacego Massalskiego, doszedł do wniosku, że Zakon potrzebu- je reformy, aby mógł owocnie włączyć się w odnowę religijną, moral- ną i kulturalną społeczeństwa. 2.4.1. Marianie w Rzymie. Wybór własnej drogi – odłączenie od reformatów Przełożony generalny o. Rajmund Nowicki był przekonany, że bez uniezależnienia się od zakonu obserwanckiego nie będzie możliwe pójść własną mariańską drogą ani realizować pierwotnej idei apostolatu Ojca Założyciela, ani też podjąć dzieła reform. W niełatwą więc realizację projektu reform zaangażował grupę światłych marianów, spośród któ- rych najbardziej aktywni okazali się: T. Białowieski, K. Hondlewski, J. Niezabitowski, K. Spourny i N. Gołkowski. Przełożeni mariańscy zda- wali sobie sprawę jak ważnym dla Zakonu atutem byłoby posiadanie jakiejś fundacji w Rzymie. Umożliwiałoby to bezpośredni kontakt ze Stolicą Apostolską, załatwianie wielu spraw, studia w Rzymie, kontak- ty z centrum chrześcijańskiego świata. Gorliwe zabiegi o. K. Wyszyń- skiego w czasie dwukrotnego pobytu w Rzymie w celu nabycia jakiejś świątyni okazały się bezowocne. Nowo wybrany w 1776 r. zarząd ge- neralny na czele z o. generałem R. Nowickim doszedł do wniosku, że reformy Zakonu nie da się dokonać, posługując się pośrednikami, tj. reformatami lub przypadkowymi delegatami kościelnymi. Uważano, że w Rzymie powinien na stałe przebywać mariański przedstawiciel – pro- Jan Kosmowski MIC 60
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==