Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)

– o. Wojciech Strach 48 . Czesi obejmowali wszystkie możliwe funkcje w Zakonie, włącznie z najwyższym urzędem przełożonego generalnego, na który dnia 21 VIII 1791 r. został wybrany o. Józef Mraas. Oczywi- ście, w grupie tej nie brakowało zupełnie przeciętnych zakonników, ale według dostępnych świadectw byli w niej asceci, intelektualiści, teo- lodzy oraz inni oddani Zakonowi i pełni ofiarnego ducha. Wśród nich warto przytoczyć postawę zwykłego zakonnika Aleksandra Mraasa, któ- ry w czasie pożaru kościoła i klasztoru w Goźlinie, ratując ofiarnie pa- ramenty liturgiczne, dokumenty zakonne i księgi, spłonął żywcem 49 . Najbardziej zasłużeni dla marianów i Kościoła w Polsce wśród wspo- mnianych Czechów okazali się o. Benedykt Hoennig (1719-1770) oraz o. Izydor Taudt (1716-1792). Hoennig, gruntownie wykształco- ny w Pradze, był człowiekiem o wysokiej kulturze osobistej, szlachetny i wyróżniający się dobrocią. Około 1751 r. został poproszony o objęcie urzędu kapelana księcia Michała Czartoryskiego, wielkiego kanclerza Litwy, i jego żony Eleonory. Funkcję tę sprawował aż do nagłej śmier- ci w 1770 r. Jego obecność i znajomości wśród arystokracji, a także z królem Stanisławem Augustem Poniatowskim odnowiły prestiż ma- rianów w społeczeństwie litewskim i polskim. Otrzymywane dochody i różne gratyfikacje przekazywał na rzecz Zakonu. Dostarczał też fundu- szy i wspierał prowadzenie w Rzymie procesu beatyfikacyjnego o. Pap- czyńskiego 50 . Była to postać niezwykła, dlatego jego nagła śmierć, jak podaje kronikarz, napełniła wielką żałobą i smutkiem książąt Czarto- ryskich i cały dwór [...], zaś księżna po jego śmierci płakała o wiele bar- dziej niż inni . Natomiast w liście do przełożonego generalnego marianów napisała bardzo znaczące słowa: Ból, jakim jestem przejęta po śmierci o. Benedykta, mojego teologa i spowiednika, nie może być inaczej ukojo- ny, jak tylko przysłaniem z waszego zakonu na kapelana podobnego do ojca Benedykta, którego z całego serca pragnę, aby u mnie był 51 . Było to tym bardziej niezwykłe, że według tego samego kronikarza przed- stawiciele innych potężnych zakonów mocno dobijali się o to stanowi- sko i aby objąć urząd kapelana na różne sposoby oczerniali o. Bene- 48 J. Totoraitis, Marianie na Suwalszczyźnie , tł. z lit. J. Grišans, Stocbbridge 1966, 3-5. 49 Album mortuorum skórcensis , †16 V 1769; Capitula Generalia ..., an. 1775/4. 50 Zob. A. de Sa Vargas, Wspomnienia o Balsamão ..., 39. 51 LCVA, Ap. 1, była 7. Powstanie i dzieje Zakonu Marianów w latach 1673-1908 57

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==