Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)
róbką Norma vitae , i obdarzył ich przywilejem egzempcji 20 . Były one wyrazem pozytywnych przemian, zwłaszcza w kwestii zaangażowania apostolskiego; podkreślały mocniej apostolski czynny charakter Zako- nu. Wśród nowych specjalnych zadań wymieniały troskę o zbawienie bliźnich, a zwłaszcza kształcenie prostego ludu w nauce chrześcijańskiej . Wezwanie do apostolatu konstytucje ujmowały w specjalny rozdział: „O nauce chrześcijańskiej i misjach”, gdzie szczegółowo omówione były obowiązki duszpasterzy, kaznodziejów i misjonarzy mariańskich. Mobi- lizowały one marianów do pracy apostolskiej, motywując to olbrzymią potrzebą, bowiem w Królestwie Polskim żyje ogromna liczba prostych lu- dzi, nieznających tajemnic wiary, zaś do nauczania ich jest zbyt mało kapłanów, przeto ojcowie marianie będą się starali [posługiwać] nie tyl- ko we własnych, ale i w parafialnych kościołach, we wsiach i miastach, ilekroć się nadarzy okazja 21 . Było to wyraźne i zdecydowane przesunię- cie akcentu z początkowych znamion zakonu eremickiego, pustelnicze- go na pierwotnie zamierzony i oczekiwany przez o. Papczyńskiego za- kon czynny i apostolski. Po powrocie z Rzymu, na kapitule 16 VII 1725 r., o. Kozłowski znów został wybrany generałem Zakonu, co było wyrazem uznania dla jego starań i wysiłków poniesionych dla marianów. Trzeba zaznaczyć, że zarówno o M. Krajewskim, jak i o J. Kozłowskim nie opracowano żadnej biografii, a i dokumentacja dotycząca tego okresu jest bardzo uboga. Obydwaj w szczątkowej historiografii marianów są postaciami kontrowersyjnymi. Według o. K. Wyszyńskiego, to J. Kozłowski marzył, aby być uznany za fundatora marianów. Napisał o nim niepochlebnie tak: W wielu rzeczach sprzeciwiał się Założycielowi, nie wszystko czy- nił zgodnie z jego rozkazem. Zmieniał też postanowienia o. Założyciela [...] i nie chciał się zgodzić na jego proces [beatyfikacyjny] 22 . Na podstawie zachowanych resztek dokumentów można by stwier- dzić, że zarówno o. Założyciel, jak i Krajewski oraz Kozłowski mieli w pryncypiach podobną wizję Zakonu. Różnica dotyczyła aktywnego celu marianów, zwłaszcza apostolatu, i tu można postawić tezę, że do- tyczyła ona praktyki, a nie teorii. Ojciec Papczyński był człowiekiem dogłębnie posłusznym Kościołowi i uważał, że bez zgody i błogosła- 20 Tamże. 21 Tamże, VI/1. 22 Por. Z. Proczek, Stróż ..., 162-165. Powstanie i dzieje Zakonu Marianów w latach 1673-1908 47
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==