Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)

wysłanym do Rzymu: Ubóstwo, głód, łachy na co dzień, zło, przykrości od fałszywych i prawdziwych braci w czasie wojny 1929/31 i w czasie powodzi i zarazy w 1932 były częścią mego udziału 32 . Ksiądz Fabian był człowiekiem nie tylko roztropnym, ale też bardzo operatywnym. Znając skomplikowaną sytuację na tym terenie, chciał dla zapewnienia w przyszłości pracy misyjnej stworzyć jakąś skromną bazę materialną. Handluje węglem, zakłada fabrykę serów, otwiera fabrykę wód mineralnych „Sanitas”. Jednak najbardziej efektywnym przedsięwzięciem był zakup gospodarstwa rolnego oraz uruchomienie własnego młyna i piekarni. To uchroniło misję złożoną z około ośmiuset osób w latach wojny 1939-1945 i po wojnie, gdy nastał komunizm i obowiązywały skromne dzienne racje chleba – od głodu 33 . Personel misyjny i kadra nauczycielska składała się przeważnie z unitów lub przynajmniej z ludzi sympatyzujących z Kościołem wschodnim. W doborze kadry kierowano się wartościami intelektualnymi i moralnymi. Nie brano pod uwagę przynależności narodowej, z wyjątkiem Polaków, których kategorycznie wykluczano z tej pracy. W 1932 r. misja zatrudniała około 50 osób. Ojciec Fabian, zakładając, że praca w Harbinie potrwa długie lata, starał się o pozyskanie bliższych i jeszcze bardziej oddanych pracowników, jakimi mogliby być współbracia z Zakonu Marianów. Wykluczając Polaków, zwrócił się do ks. Ciotko, przełożonego w Drui, z prośbą o przysłanie kilku współbraci 34 . W odpowiedzi na prośbę w 1932 r. zostali wysłani do Harbina dwaj marianie narodowości białoruskiej: ks. Józef Hermanowicz i zakonny brat Antoni Aniśkowicz. Podobną prośbę kieruje do prowincji litewskiej marianów, skąd w 1934 r. otrzymuje do współpracy ks. Wł. Mażonasa, a z braci zakonnych przyjeżdża Bronisław Ivanauskas i Antoni Zaremba. Mając poparcie zarządu generalnego w Rzymie, załatwia wysłanie do Rzymu na studia do Russicum dwóch młodych, inteligentnych kapłanów mariańskich, tj. Tomasza Podziawę i Kazimierza Najłowicza, z myślą o przygotowaniu ich do pracy wśród Rosjan w Harbinie. W 1934 r. z Drui do Harbina przybywa brat Bohowicz. W styczniu 1934 r. Abrantowicz otrzymuje urlop na wyjazd do Rzymu dla przedstawienia Ojcu Świętemu bieżących 32 AGM. Ord. Harb., De difficultatibus et angustiis Harbinensibus ... 33 T. Podziawo, Wspomnienia ..., 123. 34 Elenchus Clericorum Regularium Marianorum 1934 , Romae 1934, 50; T. Po- dziawo, Wspomnienia …; M.S., Rusu kataliku misija .., 499-501. Jan Kosmowski MIC 162

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==