Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)
książkę, prasę, uczelnie, organizacje religijne i społeczne, ale pragnął także większego uczestnictwa w apostolacie laikatu 7 . I nie chodziło tu jedynie o budzenie aktywniejszego apostolstwa pośród świeckich. Doświadczenia ze współpracy z towarzystwami ro- botniczymi w Warszawie, katolikami w Rosji i na Litwie zaowocowały powstaniem jeszcze, jak się okazało, nazbyt proroczej myśli o apostola- cie braci zakonnych. Odpowiednio przygotowani, mieliby oni kontakto- wać się ze środowiskami zdechrystianizowanymi, które stronią od księ- ży i Kościoła, aby tam wnosić prawdy wiary, przede wszystkim świad- cząc o nich przykładem własnego życia 8 . Bracia laicy, pełni ognia gorliwości, nadawaliby się dobrze do walki z wszelką niemoralnością i zepsuciem. Mogliby po dwóch lub kilku iść na ratunek tonącym w zepsuciu, jak to czyni Armia Zbawienia… Bra- cia laicy mogliby również po dwóch lub po kilku odwiedzać biednych robotników w ich norach, barakach i suterenach, gdzie nikt się nie in- teresuje ich nędznym życiem. Mogliby oni wnieść Chrystusa do wielu miejsc, a niekiedy tam, dokąd kapłan nie może dotrzeć… Mogliby oni nie tylko rozdawać jałmużnę, ale i pouczać biednych, przeczytać im coś dobrego, dostarczyć pożytecznych książek, zachęcić do chodzenia do ko- ścioła itp. 9 . Więcej, tak duża rola braci w bezpośrednich celach Zgromadze- nia miała znaleźć też swoje odbicie w ich uprawnieniach wewnątrz wspólnoty zakonnej. W projekcie konstytucji z 1910 r. przedstawio- nych Kongregacji ds. Zakonników mieli cieszyć się oni tymi samymi prawami, co kapłani. Spośród obowiązków tylko urząd generała i je- go zastępcy miały być zastrzeżone dla kapłanów, według myśli usta- wodawcy wypadało też, aby mistrzem nowicjatu był kapłan. Nieste- ty, te punkty nie mogły uzyskać aprobaty władz kościelnych w 1910 r. i zostały skreślone 10 . Nie oznaczało to jednak zupełnej rezygnacji z idei „braterskich” w Zgromadzeniu. Wprawdzie niemożliwy był bliższy udział braci w za- rządzaniu Zgromadzeniem, jednakże nic nie stało na przeszkodzie, by realizować Matulewiczową ideę apostolstwa braci pośród świeckich. 7 S. Matulis, T. Górski, Odnowienie marianów , w: Marianie 1673-1973... , 118. 8 Tamże, 115. 9 J. Matulewicz, Dziennik duchowy , Rzym 1973, 127-128. 10 S. Matulis, T. Górski, Odnowienie marianów , w: Marianie 1673-1973 …, 115. Paweł Chudzik MIC 140
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==