EM 2013

wskaz oraz jego ojcowskie wstawiennictwo, którego my oraz wielu świec- kich – nieustannie doświadczają. Bliskie są nam przede wszystkim jego słowa z Norma Vitae (II 4): „Co dotyczy wzajemnej miłości, niech ten spośród was wie, że jest droższy Boskiemu Majestatowi, kto będzie uwa- żany za bardziej wyróżniającego się we wzajemnej miłości. Niech każdy pamięta, że duszą jego Instytutu jest miłość, i na ile od niej się oddali, na tyle też oddali się od życia. A zatem, tak jak usilnie będzie się przy- czyniał do dobra, sławy, nieskażoności i świętości całego Zgromadzenia, tak poszczególnym jego osobom okaże wszystko to samo, czego by so- bie życzył. Niech więc unika owej zgubnej, a miłości najbardziej prze- ciwnej zarazy: zazdrości, nienawiści, zawziętości, rywalizacji, podejrzli- wości, zniesławienia, antypatii, sympatii, zawiści, donosicielstwa, obelg, plotek, obmów, nękania, stronniczości, pogardy dla innych, mącenia, za- mętu, kłótni i sporów. I jak o spokój własnej duszy, tak niech dba o spo- kój cudzy i domowy, jako gorliwy strażnik miłości. Wreszcie tak od całe- go Zgromadzenia, jak i od każdego jego członka niech odpowiednio od- wraca wszelkie zło. Pamiętajcie o miłości pierwotnego Kościoła, o której autor Dziejów Apostolskich mówi: »A mnóstwo wierzących miało jedno serce i jedną duszę« [Dz 4, 32]”. Drodzy Współbracia, Zachęcam Was wszystkich, aby szczególnie w najbliższym czasie w osobistej i wspólnotowej refleksji i modlitwie pochylić się nad tym fundamentem naszego powołania, jakim jest życie wspólnotowe w kon- tekście Roku Wiary . Służyć temu bez wątpienia mogą comiesięczne dni skupienia, renowacje, rekolekcje, konwenty i dobór odpowiedniej lektu- ry. Chociaż zarówno troska o żywą wiarę, jak i wierność życiu wspólne- mu ma charakter wewnętrzny i osobisty, to jednak „wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa” (Rz 10, 17), a życie wspólne karmi się autentycznym świadectwem wiary i miłości. Niech towarzyszy nam troska o głoszenie właśnie Chrystusa, zarówno po- przez słowo, jak i przykład życia, w świadomości, że w ten sposób jedni drugim pomagamy i stajemy się nie tylko grupą mężczyzn zebranych dla realizacji określonych celów, ale wspólnotą życia, dzielącą tę samą wiarę, tę samą miłość i ten sam charyzmat. Przykładem trwania przy Chrystu- sie pośród doli i niedoli jest dla nas Maryja, Matka Pana i nasza Mat- ka. W uroczystość Jej Niepokalanego Poczęcia powierzamWas wszystkich List Przełożonego Generalnego... 573

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==