EM 2013

zauważam pewne oznaki kryzysu życia wspólnego. O ile bowiem w od- niesieniu do teorii lub deklaracji współbracia dość jednoznacznie rozu- mieją pryncypia naszego życia zakonnego, o tyle w praxis życia, nieste- ty, nierzadko zauważalne są postawy lekceważące. Niektórzy jakby za- pominali o potrzebie nieustannej pielęgnacji ducha wiary w sens tych wszystkich zasad i praktyk życia wspólnego, do których zakonnik zo- bowiązuje się składając śluby. Konsekracja zakonna nie tylko wyma- ga pewnego poziomu wiary koniecznego do jednorazowego oddania sie- bie Bogu we wspólnocie, ale zakłada ustawiczną troskę o rozwój relacji z Bogiem. Pozytywne przykłady takiej dbałości o wierność Panu i priory- tetowe traktowanie życia duchowego daje wielu współbraci i są dla in- nych dobrym punktem odniesienia, świadectwem mądrego łączenia ży- cia modlitwy i posługi oraz swoim życiem dowodzą, że owocna działal- ność apostolska nie przeciwstawia się kontemplacji. Wydaje się w bo- wiem, że w lekceważeniu i zaniedbywaniu życia duchowego leży przy- czyna zagubień niektórych współbraci. Przedkładając działanie – nawet pożyteczne, nad życie duchowe, zakonnik traci azymut i roztrwania sens wielu wymiarów życia wspólnego, których zrozumienie znajduje się tylko w wierze wobec Pana. Z czasem, zamiast szukać łaski nawrócenia i mo- cy płynącej z pogłębionego życia z Bogiem, decyduje zmienić swoje ży- cie, dostosowując je do własnej, zmienionej już mentalności. Są to sytu- acje zawsze dramatyczne. Z woli Kościoła najbliższy czas przeżyjemy w Roku Wiary . Jest to dla nas czas sposobny do odkrycia na nowo naszej pierwotnej miłości ku Chrystusowi i Kościołowi. Miłość ta karmi się wiarą a siłę czerpie z regularnego życia sakramentalnego, czytania i medytacji Słowa Boże- go, z osobistej modlitwy i lektury duchowej. Nie dajmy się zmanipulo- wać duchowi świata, a jeśli już zauważamy tego pierwsze oznaki, jest to wołanie Ducha o nasze nawrócenie, o powrót do źródeł naszego po- wołania i naszego prawdziwego szczęścia. W powyższych okolicznościach rok 2013 ogłaszam Rokiem Wspólnoty. W tym wysiłku przywracania należnego miejsca życiu wspólnemu, niech nam przewodzi i towarzyszy bł. Ojciec Założyciel. Mam tu na my- śli nie tylko historyczne wspomnienie założenia pierwszego klasztoru mariańskiego, ale także jego nauczanie pozostawione nam jako drogo- Andrzej Pakuła MIC 572

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==