EM 2013
W wieku trzech lat stracił ojca, gdy miał 10 lat zmarła jego matka. Urodził się w pobliżu parafii Mariampol prowadzonej przez marianów, zatem całe życie wzrastał pod opieką duchową pracujących tam ka- płanów. Chrztu udzielił mu o. generał Jerzy Czesnas, a w gimnazjum, do którego uczęszczał, lekcje prowadzili księża marianie. Dzięki wierze mógł sprostać trudnym chwilom osamotnienia, sieroctwa i ciężkiej cho- roby (rozwijającej się gruźlicy kości). Pracując ciężko na gospodarstwie, w polu, nie zaniedbywał modlitwy różańcowej. Niebo wysłuchało wo- łań tego szlachetnego młodzieńca. Został zabrany przez kuzyna, pro- fesora z Kielc, gdzie kontynuował naukę i zrealizował swoje marzenie zostania kapłanem. W całej historii jego zawierzenia życia Bogu widać działanie i ciche prowadzenie Matki Kościoła. Zwłaszcza w dobrowol- nym przyjęciu ślubów zakonnych, by ratować ginący Zakon o. Stani- sława i nadać mu nowego ducha. Udaje mu się to pomimo piętrzących się przeciwności. Zakonnicy musieli ukrywać się przed dekretami ka- sacyjnymi władz carskich. Ojciec Jerzy formuje nowych marianów we Fryburgu i Petersburgu. Podobnie jak ojciec Założyciel, wrażliwy jest na biedy społeczne, organizuje w Warszawie sierociniec na Bielanach, wspiera ubogą młodzież na Pradze w Zakładzie Wacława i Jadwigi Mań- kowskich. Cechy mariańskie, znamionujące Założyciela i Odnowiciela, to miłość i służba Chrystusowi i Kościołowi na wzór Niepokalanej Mat- ki. Obaj cieszyli się uznaniem władz świeckich, słynęli z kierownictwa duchowego, byli cenionymi spowiednikami, dbali o trzeźwość i wycho- wanie w patriotyzmie. Miłość do Zgromadzenia była dla nich najważ- niejsza, a zaraz po niej troska o najuboższych i najsłabszych. Świątobli- wi ojcowie naszego zakonu często podkreślali, że nie lękają się prac naj- bardziej upokarzających, byle tylko jaśniał i rozwijał się Kościół Chry- stusowy. Ich przykład pozwala lepiej zrozumieć kolejne powołania, ale przede wszystkim wytyczyć kierunek rozwoju charyzmatu mariańskie- go. W drodze Bożego wezwania można dostrzec podobne wątki, które podkreślali: wrażliwość na ubogich i troska o piękno duchowe Oblu- bienicy Chrystusa – Kościoła. Rzeczywistość mariańską najpełniej opi- sują dwa dzieła: Templum Dei Mysticum bł. Stanisława Papczyńskie- go i Dziennik duchowy bł. Jerzego Matulewicza. W dzieciństwie po poważnym wypadku uratowała mnie modlitwa matki w Licheniu, gdzie kustoszami są marianie. Mogłem podziękować Matce Bolesnej za przywrócone życie i za dar powołania kapłańskie- go i zakonnego. Wiele miłosierdzia zaznałem w swoim niełatwym ży- Sztuka wychowywania w posłannictwie marianów 553
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==