EM 2013
2.Jerzy Matulaitis-Matulewicz w Kościele kieleckim W 1891 r. zostałem przyjęty do Seminarium Kieleckiego, w którym pozostawałem do 1893 r . – zapisał późniejszy bł. biskup Jerzy w swym curriculum vitae zachowanym w Archiwum Diecezjalnym w Kielcach. Je- rzy wybrał drogę kapłańską, wstępując jesienią 1891 r. do seminarium duchownego w Kielcach. Zmienił wówczas swoje litewskie nazwisko Ma- tulaitis na polskie Matulewicz, prawdopodobnie pod wpływem kuzyna, który tak postąpił już wcześniej. Błogosławiony będzie odtąd, przez całe życie, posługiwał się tym nowym nazwiskiem, dodając jedynie do niego (zgodnie z duchem tego języka) litewską końcówkę (Matulevicius), czy to gdy będzie pisał po litewsku, czy też gdy będzie przebywał w środo- wiskach Litwinów; do dawnej formy swego nazwiska nigdy już nie po- wrócił 15 . Spolszczone nazwisko nie przesłoniło Jerzemu miłości i przy- wiązania do swej ojczyzny, Litwy. Jednocześnie jednak jego litewskie po- chodzenie nie przeszkadzało mu w Kielcach czy Warszawie czuć się u sie- bie, a ziemie polskie nazywać „nasz kraj”, „u nas”. Tak w jego przypad- ku zaowocowało wielowiekowe dziedzictwo wzajemnego współżycia Pol- ski i Litwy w jednej Rzeczypospolitej Obojga Narodów 16 . Na drodze życia i działalności błogosławionego arcybiskupa Jerzego Matulewicza Kielce pozostały ważnym i znaczącym etapem, szczegól- nie gdy weźmie się pod uwagę wpływ formacji teologicznej i osobowej oraz doświadczenia życiowego, jakie wyniósł właśnie z tego środowiska. W Kielcach przebywał on najpierw jako alumn (w latach 1891-1893), potem pracował przez parę miesięcy (w 1899 r.) na wikariacie w Dale- szycach koło Kielc i wreszcie, po ukończeniu studiów uniwersyteckich we Fryburgu, pełnił w ciągu trzech semestrów (w latach 1903-1904) funkcję profesora w kieleckim seminarium duchownym. 15 W dokumentach beatyfikacyjnych, jak i w samej formule beatyfikacji, która mia- ła miejsce 28 czerwca 1987 r., przyjęto formę Matulaitis-Matulewicz. Jest zro- zumiałe, że dla Litwinów bliższe jest nazwisko rodzinne błogosławionego Jerze- go, biskupa, a dla Polaków brzmienie polskie. Tym należy tłumaczyć to, że pa- pież Jan Paweł II, zależnie od grup ludzi, do których przemawiał, posługiwał się jednym, drugim, lub obu nazwiskami łącznie (zob. „L’Osservatore Romano” 8(1987) nr 7, 16). 16 Por. T. Górski, Z. Proczek, Rozmiłowany w Kościele …, 11. Ks. Jan Józef Janicki 24
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==