Confraternity statutes edited

częto także nazywać „bractwami szkaplerznymi”. Pierwszą wzmiankę w zachowanych dokumentach, mówiącą o erygowa- niu Bractwa niepokalanego Poczęcia, posiadamy z 26 czerwca 1734 roku. Dotyczy ona bractwa w kościele marianów w Pusz- czy Mariańskiej. Z czasem bractwa niepokalanego Poczęcia powstawały z zasady przy wszystkich klasztorachmariańskich, a także innych kościołach, w których marianie udzielali się duszpastersko. Świadczą o tymm.in . dokumenty z 1888 roku, dotyczące dekanatu wMariampolu na litwie, gdzie znajdował się klasztor mariański. Czytamy w nich, że przy każdym z 15 istniejących w dekanacie kościołów, [gdzie marianie wspierali lokalne duchowieństwo], istniało Bractwo szkaplerza niepo- kalanego Poczęcia n.M.P. Księża Teatyni wielokrotnie odnawiali marianom przywilej nakładania szkaplerza. O taki przywilej zwrócił się również Od- nowiciel i reformator Zakonu Marianów, bł. abp Jerzy Matu- laitis-Matulewicz i otrzymał go 1 grudnia 1911 roku. Dnia 3 lipca 1992 roku o. Donald Petraitis MiC, ówczesny Przełożony Generalny marianów, uzyskał dla siebie i swoich następców wieczyste upoważnienie do błogosławienia i nakładania szka- plerza niepokalanego Poczęcia nMP. upoważnienie to zostało ponownie potwierdzone 19 marca 2005 roku, z możliwością subdelegacji dla mariańskich kapłanów oraz diakonów, a 16 lipca 2008 roku zostało ono rozszerzone, dając Przełożonemu Generalnemu prawo subdelegacji również nie marianom, z za- chowaniem kan. 1169 KPK. Wten sposób, zgodnie ze swoją wielowiekową tradycją, ma- rianie zakładają bractwa niepokalanego Poczęcia nMP, któ- rego widzialnym znakiem przynależności jest niebieski szkaplerz. Prowadzenie bractw niepokalanego Poczęcia jest jedną z ważnych form, przez które Zgromadzenie szerzy cześć niepokalanego Poczęcia Bożej rodzicielki i wspiera zmarłych w czyśćcu cierpiących. 10