30 PRZEMÓWIENIE OJCA ŚWIĘTEGO FRANCISZKA DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA KSIĘŻY MARIANÓW NIEPOKALANEGO POCZĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Sala Konsystorza Piątek, 17 lutego 2023 r. Drodzy Bracia, dzień dobry i witam Was! Dziękuję Przełożonemu Generalnemu za miłe słowa i pozdrawiam Was wszystkich. Obchodzicie tę Kapitułę Generalną ponownie w kontekście 350. rocznicy założenia waszego Instytutu, co miało miejsce w Krakowie w grudniu 1670 roku, dzięki działalności św. Stanisława od Jezusa i Maryi. Wiemy, że nie były to łatwe początki, zarówno jeśli chodzi o poszukiwanie odpowiednich towarzyszy, jak i długi proces zatwierdzania, ale św. Stanisław nie poddał się, ufając w moc Ducha Świętego. I właśnie po to, aby zachować dziedzictwo, jakie pozostawiła wam jego wytrwałość, chciałbym przypomnieć wam trzy główne linie jego i waszej duchowości, wszystkie naznaczone żywym dynamizmem ascetycznym i duszpasterskim: miłość do Maryi Dziewicy, modlitwa za cierpiących w czyśćcu i troska o ubogich. Po pierwsze, miłość do Maryi. Ciekawe jest to, czego św. Stanisław uczy o pobożności maryjnej: mówi, że głównym kultem Niepokalanej jest naśladowanie Jej ewangelicznego życia. Jest to ważne, ponieważ prawdziwe nabożeństwo do Matki Pana karmi się i wzrasta poprzez słuchanie i rozważanie Słowa Bożego: Maryja jest Niewiastą Ewangelii (por. Mt 12, 46-50). Drugi aspekt: modlitwa za cierpiących w czyśćcu, która charakteryzuje wymiar eschatologiczny waszego Zgromadzenia. W to spojrzenie na ostateczny horyzont św. Stanisław wpisuje jednak specjalną modlitwę za dwie wielkie grupy ubogich swoich czasów: żołnierzy poległych w walce i zmarłych na dżumę. Dziś to za żołnierzy wciąż trwa: padają wszędzie! Pomyślcie tylko, że w XVII wieku około 60 procent ludności Europy zostało wytępione przez epidemie i wojny! Trzeba było wtedy modlić się za dusze zmarłych oraz o pocieszenie rodzin i wspólnot, naznaczonych smutkiem i żałobą po stracie najbliższych (por. J 11, 35-36).
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==