Zywot Stanislawa Papczynskiego

KULT POS´ MIERTNY Sława s´wie˛tos´ci Jeszcze przed s´miercia˛ załoz˙ yciela Zgromadzenia Ksie˛z˙ y Marianów szerzyła sie˛ jego czes´c´. Tym bardziej zaraz po s´mierci cieszył sie˛ „sława˛ s´wie˛tos´ci”, i to nie tylko w Nowej Jerozolimie i okolicy, ale nawet na Lit- wie i Podolu. Marianie zanies´li ja˛ równiez˙ do Portugalii i Rzymu. Znane sa˛ s´wiadectwa ludzi mocno przeko- nanych o s´wie˛tos´ci o. Papczyn´ skiego. Siostra Otolia, dominikanka († 1761), zeznała ok. 1760 r., z˙ e o. Stanisław był s´wie˛tym me˛z˙ em. Marcin S´ widzin´ ski, który w 1698 r. został uzdrowiony za po- s´rednictwem o. Papczyn´ skiego, zachował do 1774 – kiedy to składał zeznanie – niegasna˛ca˛ pamie˛c´ o jego poboz˙ nos´ci. Ojciec Jakub Wolski OFMRef, który spot- kał o. Papczyn´ skiego w 1698 r., powiedział o nim w 1725, z˙ e juz˙ ze s´wie˛tymi z˙ yje w niebie i z˙ e on poleca sie˛ jego modlitwom. W XVIII w. za przyczyna˛ o. Papczyn´ skiego doszło do licznych uzdrowien´ . W 1754 r. córka Mikołaja Twa- rowskiego, prawie juz˙ konaja˛ca, została uzdrowiona po wezwaniu pomocy o. Stanisława. W tym samym roku za jego przyczyna˛ odzyskało zdrowie dwóch cie˛z˙ ko chorych Portugalczyków. Około 1766 r. Szymon Kra- suski ze Skórca, przez kilka tygodni złoz˙ ony cie˛z˙ ka˛ choroba˛, bez z˙ adnej nadziei na wyzdrowienie, odzyskał 149