42 czy taki człowiek żyje sam, podobnie jak sam jest bohater z obrazu Caravaggia, do znużenia wpatrujący się we własne odbicie. Dojrzałe relacje to wyzwanie, praca nad charakterem, to wyjście naprzeciw trudnościom, czasem ku niepewnej przyszłości, ryzyko podjęcia nieoczekiwanych zadań bez wystarczających zabezpieczeń, dostatecznych danych, by ufnie przyjąć czasem niewygodną inność sytuacji i osób, które pojawiają się obok. Do realizacji takiego projektu życia potrzeba dużego wysiłku, zaangażowania i pracy wspieranej łaską od Boga. W mentalności ofiarniczej Ojca Stanisława dopatrujemy się gotowości, by pracowicie kształtować siebie na wzór obrazu Chrystusa. Założyciel marianów jasno określa cele do realizacji w wypowiedzianym poświęcam, ofiaruję. On dobrze wie, że na tej drodze potrzeba bezkompromisowego zaangażowania, by Chrystusa coraz lepiej poznawać i naśladować. Przykład jego życia pokazuje ścieżkę kształtowania w sobie cnoty pracowitości, której zaczyna brakować nie tylko w przestrzeni formowania własnej osobowości, ale również przy przyjmowaniu koniecznych nowych zadań do wykonania. Obserwowany zanik gotowości do podejmowania wysiłku jest objawem choroby, której istotę stanowi zanik cnoty męstwa na rzecz narcystycznego uwielbienia. Oblatio św. Ojca Stanisława to program odnowy mentalnej i duszpasterskiej, który u podstaw ma właśnie męstwo, zdolne stawić czoła trudnym wyzwaniom. W pierwszym akapicie widzimy samoświadomość mężczyzny, który całkowicie zawierza siebie Bogu w Trójcy Jedynemu oraz Bogurodzicy Maryi – zawierza serce, duszę, rozum, pamięć, wolę, uczucia, umysł, ducha, zmysły wewnętrzne i zewnętrzne, ciało. Ten akt ma charakter totalny: dokonuje się tego, niczego zupełnie sobie nie pozostawiając. Celem tego totalnego zawierzenia jest równie totalne stanie się sługą Boga i Maryi – miłośnikiem Kościoła. Wspierającymi cnotę męstwa są wierność i wytrwałość. To cechy osoby, będące fundamentem życia wspólnoty. Oblatio jest i w tym względzie całkowite, bo nie ma odwrotu od służby w Towarzystwie Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Maryi, którego ustawy i obrzędy w zasadniczy sposób kształtują nas samych i charakterystyczny sposób zaangażowania w prace i dzieła duszpasterskie, które Bóg przewidział, abyśmy je podejmowali jako wspólnota. Prawo i sposób życia Towarzystwa jest skutecznym środkiem przeciwdziałania narcystycznym tendencjom indywidualistycznych wizji, koncentracji na sobie, lekceważenia wspólnoty, a nawet ucieczki od niej.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==