Steponas Matulis new version

w Kownie. Oceniali bowiem, że Reformator jest ponadto na ten czas je- dyną więzią jedności w Zgromadzeniu. Dom bowiem centralny powo- łany do wspierania jedności między współbraćmi różnych narodowości jeszcze nie wyszedł z powijaków 564 , chociaż w Zgromadzeniu było już 12 członków pięciu różnych narodowości, wśród których dwóch księży studentów białoruskich 565 . Po rozmowach, które w dniach 6-7 listopada 1926 r. Odnowiciel przeprowadził z przełożonym domu drujskiego, księ- dzem Cikotą, w Welonach na Łotwie, po udzieleniu jemu wskazówek odnośnie do dalszego apostolatu 566 , utrzymywał w sercu żywą nadzie- ję szybkiego udania się do Rzymu dla załatwienia i posunięcia naprzód sprawy tego domu centralnego. Nie doszło to jednak do skutku, ponieważ śmierć zawiodła Reformatora do wieczności. Śmierć jednak nie pozbawiła wszystkiego drujskich marianów. Zosta- ło dziedzictwo duchowe i materialne, został jaśniejący wzór świętości. Wszystko to drujskim współbraciom w dalszej, często dość ciernistej dro- dze, przyświecało jako podpora kierująca i wzmacniająca. G. Marianie w Ziemi Maryjnej – na Łotwie 1. Początki (1921-1924) W tym narodzie na brzegach Morza Bałtyckiego, poświęconym 567 w 1200 r. Najświętszej Bogurodzicy Maryi, życie zakonne zostało za- prowadzone już od początku zaistnienia Kościoła katolickiego na Łot- wie. Stłumione w falach protestantyzmu, zaczęło następnie od początku XVII w. odradzać się i rozwijać. Pracowali wtedy tam jezuici, domini- kanie, bernardyni, lazaryści 568 i różne rodziny zakonne żeńskie. Dekret zaś carski z 1864 r. 569 w praktyce obejmował również życie zakonne 564 Por. List A. Cikoty do J. Matulewicza, 7 maja 1926, nr 10. 565 Elenchus Marianorum… , 1927, s. 15. 566 Por. List J. Matulewicza do Cikoty, 29 października 1926, nr 2. 567 S. Škutans MIC, Diva Mōtes kults un Mōras Zeme , München 1954, s. 44-46. 568 Tenże, Misionaru darbeiba Latgōla , München 1953, s. 24-76. 569 Por. tego opracowania: cz. I, rozdz. I, D, 2. Rozpowszechnianie się marianów po świecie 267