Steponas Matulis new version

utrudniona albo wręcz niekiedy niemożliwa [Chodzi o napięcia między Litwinami i Polakami po zajęciu Wilna przez gen. Żeligowskiego]. Jed- ność i zachowanie Zgromadzenia znalazło się w tak trudnej sytuacji, że utrzymać je mógł tylko Jerzy Matulewicz swym autorytetem i radą” 502 . W opinii ojców kapitulnych połączenie tych dwu obowiązków nie za- szkodzi obowiązkom biskupim, bo ciężar zarządzania Zgromadzeniem zmniejszą dwaj wikariusze generalni świeżo naznaczeni oddzielnie dla litewskiej i polskiej części 503 . Stolica Święta to przyjęła i łaskawie przy- chyliła się do próśb „tylko na ten raz” 504 . c. Dekrety Zatwierdzone 19 lipca 1923 r. przez kapitułę dekrety naprawdę opie- rają się na decyzjach i dyskusjach mających miejsce w czasie sesji ogólnych. W ogóle jest ich 43. Śledząc ogólne sesje kapituły, już po- wiedzieliśmy przynajmniej ogólnie o wielu sprawach, które są powtó- rzone w dekretach: o nie noszeniu przez marianów specjalnego habitu (dekret 27); o reformie Konstytucji (dekret 36); o opracowaniu Instruk- cji (dekret 37); co właściwie znaczą w Konstytucjach słowa numeru 3 rudibus praesertim (dekret 40); tytułem „ojciec” zwracać należy się tylko do przełożonego generalnego (dekret 29); o relacjach ze zgroma- dzeniami zakonnymi żeńskimi (dekret 25); o prowadzeniu apostolatu wśród mężczyzn (dekret 26); o grobie Założyciela i zbieraniu dokumen- tów o heroiczności jego cnót i wystrzeganiu się sztucznego jego kultu (dekrety 34, 35); o zorganizowaniu prokuratury (przedstawicielstwa), w Rzymie (dekret 38); o tymczasowym wstrzymaniu się od podziału Zgromadzenia na prowincje (dekret 20). O formacji nowicjuszy, postu- lantów i juwenistów mówią dekrety nr 2, 5, 6, 8, 9 505 . 502 Kapituła do Stolicy Świętej , 19 lipca 1923, CGG, II, nr 3. 503 Tamże. 504 List J. Matulewicza do P. Būčysa, Kissingen, 16 sierpnia 1923, nr 24; do V. Kuli- kauskasa, Kissingen, 16 sierpnia 1923, nr 5. 505 Decreta , CGG, 19 lipca 1923, nr 1. Rozpowszechnianie się marianów po świecie 253