Steponas Matulis new version

Wiadomo, że autorzy tych listów zwrócili się też do mons. Rattiego, lecz źródła nic nie mówią, w jaki sposób inni współbracia bronili swego przełożonego przed wysokimi urzędami. Ponieważ promocja ks. Jerzemu coraz bardziej zagrażała, sam dnia 2 września 1918 r. pojechał do Monachium, by osobiście arcybiskupowi Eugenio Pacellemu przedstawić mocne kontrargumenty 360 . W rozmowie jednak okazało się, że papież Benedykt XV zwykle z trudem zmienia swe postanowienia. Koniec końców usiłowania ks. Jerzego i jego podwład- nych spełzły na niczym 361 . Dnia bowiem 23 października 1918 r. ks. Jerzy Matulewicz został powołany wileńską stolicę biskupią, którą objął dnia 8 grudnia w tytularne święto marianów 362 . 2. Dziesięciolecie litewskiej gałęzi (1918-1927) Przełożony Generalny w Mariampolu pracował jedynie osiem i pół miesiąca. Położył już fundamenty pod marianów na Litwie, lecz pozostało wzniesienie budowli. Przebywając wWilnie przez siedem lat, szczególnie od 1920 r., więcej mógł pomagać współbraciom Polakom, Białorusinom i Łotyszom niż Litwinom, bo ciągły niejawny stan wojenny między Pol- ską i Litwą bardzo utrudniał kontakty z Mariampolem. Jednakże ogólny ster trzymał mocno także i litewskiej gałęzi. Większą natomiast pomoc mógł litewskim marianom okazywać w latach 1925-1927, pełniąc funk- cje wizytatora apostolskiego na Litwie. a. Dzieła w latach 1918-1923 aa. W domu mariampolskim Przełożony Generalny odchodząc do Wilna, na przełożeństwie w od- zyskanym domu mariampolskim zostawił ks. Vincentasa Dvaranauska- 360 List J. Matulewicza do ks. L. Kulvetisa, Marijampolè, 31 lipca 1918; Matulaitis- Matulevičius, Vilniaus dienoraštis… , s. 3. 361 Zob. tego opracowania: cz. I, rozdz. II, E . 362 Por. tamże. Rozpowszechnianie się marianów po świecie 223