Steponas Matulis new version

Powstanie, rozwój i śmierć marianów 11 SŁOWO WSTĘPNE Zakon Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny założony w Polsce w 1673 r. rozwijał się do roku 1795. Następnie pod ciężkim jarzmem rosyjskim tak zaczął się kurczyć, że w 1909 r. został tyl- ko jeden starzec, przełożony generalny, bez żadnego podwładnego. Szyb- kim więc krokiem przybliżało się całkowite wygaśnięcie rodziny mariań- skiej. Zjawił się jednak odnowiciel, który uwolnił ją od śmierci. Był to doktor teologii, ks. prof. Jerzy Matulaitis – Matulewicz, żyjący w latach 1871-1927. Wstąpił on do będących w agonii marianów i nie zważając na wielkie niebezpieczeństwa i trudy, wszystko, co miał, poświęcił ich życiu i rozwojowi. Przez piętnaście lat spełniał nie tylko posługę przełożonego generalnego, lecz także stał się faktycznym reformatorem Zakonu. Od- chodząc z tego świata (1927 r.) już w sześciu państwach zostawił 12 do- mów zakonnych z trzystu dziewiętnastoma zakonnikami. O tym dziele wspaniałego Reformatora nikt odpowiednio nie napisał. Co się ukazało, nie przekraczało rozmiaru krótkiego artykułu. Niniejszym więc opracowaniem mamy zamiar chociaż w pewnym stopniu ten wielki brak uzupełnić. Praca ta ma dwie części. W pierwszej krótko będzie mowa przede wszystkim o początkach, rozwoju i schyłku marianów (1670-1909). Po- nieważ ten około dwuwiekowy okres historii marianów nie posiada jesz- cze analitycznego wszechstronnego opracowania, dlatego jest dość trud- no dać syntetyczne przedstawienie zagadnienia 1 . W końcu, na postawie świeżych źródeł, szerzej niż jest to w zwyczaju, przedstawione zostanie życie i praca Reformatora. Ma to swoje uzasadnienie w fakcie, iż nie ma 1 Aktualnie dostępna jest na ten temat praca doktorska Jana Kosmowskiego MIC, Marianie w latach 1787-1864 , seria: Studia marianorum 7 , Warszawa – Lublin 2004 (przyp. red.)