Steponas Matulis new version

124 Steponas Matulis MIC Prawosławny a później będący księdzem katolickim dr Grum-Grzy- majło, Rosjanin, który wtedy przebywał w Rzymie, twierdzi, że wiele przyczynił się do przyspieszenia aprobaty. Tenże kapłan dekret aprobaty i nowo zatwierdzone konstytucje niezauważalną drogą, za pośrednictwem księżnej litewskiej Magdaleny Radvilas-Radziwiłł przesłał Jerzemu Ma- tulewiczowi 28 . Tak więc teraz na mocnych prawnych fundamentach położonych przez Stolicę Apostolską mógł Reformator bezpiecznie w budowaniu postępo- wać naprzód. b. Porównanie zreformowanych Konstytucji z 1910 r. i Konstytucji z 1787 r. ba. Kolejne następujące po sobie zmiany prawa od 1670 do 1910 r. [...] Założyciel Stanisław Papczyński ułożył Normy 29 , które autory- tetem ordynariusza oraz nuncjusza apostolskiego w Polsce zostały za- twierdzone. Gdy doszło do zatwierdzenia Zakonu przez papieża (24 lis- topada 1699 r.), nadano mu Regułę dziesięciu cnót Najświętszej Maryi Panny , która była raczej pokarmem dla życia duchowego 30 . Dla innych zaś potrzeb więcej służyły Normy , chociaż dotąd nie miały papieskie- go zatwierdzenia. Z upływem czasu do Norm dołączano zarządzenia i dekrety kapituł generalnych 31 . Dlatego zaistniała potrzeba, aby Nor- my , Zarządzenia oraz Dekrety połączyć w jeden zbiór i dla większej 28 S. Grum-Grzymaiło, Slaptai tarp Petrapilio ir Vatikano , „Amžius” 184(1937). W tajnym komunikowaniu się ze Stolicą Apostolską pomagały również J. Matulewiczowi urszulanki krakowskie (wtedy pod Austrią). Zobacz notkę przy końcu listu o. V. Senkusa (7 sierpnia 1910) do Stolicy Świętej: „Poleca odpowiedź przesłać na adres: Couvent des Ursulines à Cracovie en Autriche p[our] r[emettre] à M. l’abbè Matulewicz, professeur à l’Academie Catholique de St. Petersbourg”. Także w liście J. Matulewicza do Kongre- gacji ds. Zakonników, 17 kwietnia 1910, ACRel., S. 26. 29 Norma vitae Clericorum Recollectorum B.M.V. sine labe Conceptae , Warszawa 1687. 30 Zob. w tym opracowaniu: cz. I, rozdz. I, B. 31 Por. List apostolski Innocentego XIII z dnia 3 września 1723, In supremo militantis Ecclesiae solio , Archiwum Nuncjatury w Warszawie, vol. 120, f. 62r.