63 niemu, gdy będą wykonywać uczynki miłosierdzia względem ciała i duszy. Skoro osoby należące do tego Zakonu są i zwą się szczególnymi i osobliwymi naśladowcami Maryi Dziewicy, powinny więc wraz z Dziewicą miłosierdzia najpełniejszą i one same być pełne miłosierdzia. Niech ten Zakon przewyższa inne w pokorze, łaskawości i czystości, gdyż chwalebna Dziewica te trzy cnoty spośród innych szczególnie umiłowała. Aby zaś posiadać tę cnotę łaskawości doskonalej, niech rozważą, że dom, w którym mieszkańcy się wzajemnie nie kochają, jest domem diabła, w którym Chrystusa nie ma, gdyż „stało się w pokoju miejsce jego” [Ps 75,3]; i że tracą i marnotrawią, cokolwiek czynią bez miłości. Niech zatem codziennie czynią między sobą słowo pokoju, według pobożności Dziewicy, aby mianowicie czynili zawsze i zachowywali pokój między sobą, jednając spierających się, wszystkim wybaczając i zawsze będąc rzecznikami pokoju; niech także łatwo odpuszczają innym przewinienia, jeśli chcą, by Bóg odpuścił im ich własne [por. Mt 6,14-15]; i niech cudzych grzechów nie widzą, lecz swoje zawsze mają przed oczyma [por. Mt 7,1-5], gdyż jest to warunek prawdziwej miłości bliźniego i pokory. Dlatego więc osoba ustanowiona w przełożeństwie niech ma tę troskę, i ani jej oczy niech nie zamkną się na spoczynek, jeśli uprzednio nie pojedna kłócących się albo nienawidzących się, albo
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==