Pisma-zebrane-Papczynski.indb

ukrzyowany mówca 1092 czystości i całkowicie niebiańską; nie zaniedbał odmawiać po- bożnie siedmiu psalmów, które nazywamy pokutnymi, nawet gdy już z tego świata przechodził do szczęśliwej nieśmiertelności. Tak i wielu innych nie wcześniej kończyło swe chwalebne ćwi- czenia surowej pokuty niż z końcem życia. Któż zresztą zdoła wyliczyć przykłady tylu świętych, którzy dla pokuty okrutnie postępowali ze swym ciałem? Kto nie jest zdumiony pobożną i zbawienną w stosunku do siebie surowością jednego choćby Dominika Opancerzonego [Loricatus] 89 , który jedynie w Wielkim Poście, jak opowiadają, zadał sobie 3 miliony uderzeń [dyscypliną]? Pewien nowszy autor twierdzi, że w ślady tego Opancerzone- go poszedł wspaniały sługa Boży ojciec Kasper Drużbicki 90 , Po- lak, który nie mniejszą zdobył sławę świętością życia niż nauką oraz zaszczytami. A tymczasem, zwłaszcza w prywatnym życiu, doszedł do tego, że o różnych porach dnia i nocy zadawał so- bie około 15 tysięcy uderzeń pozostawiających nacięcia od żela- znych grzebieni i nakłucia od kanciastej półkuli. Znam też osobiście pewnego męża, pierwszego polskiego pija- ra urodzonego w Poznaniu 91 , który tak na serio karcił swoje ciało, że zaraz po jego śmierci zauważono, że ściana celi jest skropiona krwią. On też po przebudzeniu się zwykł odmawiać bardzo po- bożnie cały różaniec z rozłożonymi rękoma. Pismo Święte czytał nie inaczej jak na klęczkach. Nigdy go nie widziałem, żeby się śmiał, a modlił się ustawicznie. Był bardzo skupiony, niezwykle posłuszny. A jednak on, taki wytrwały miłośnik pokuty, gdy miał przejść do lepszego życia, drżał wobec niezgłębionych sądów Bo- żych. Któż słowami po kolei wymieni inne takie [umartwienia]? Trafnie jakiś wieszcz powiedział: „Biczowania przodków porów- naj z obecnymi: powiesz, że ich są prawdziwe, a nasze poważne nazwiesz żartami” 92 . Porównaj, mój chrześcijaninie, swoją poku- 89 Św. Dominik Opancerzony (zm. 1060), kameduła. 90 Kasper Drużbicki (1590–1662), jezuita. 91 Chodzi tu o Kazimierza Bogatkę (zm. 1650). 92 Autor cytatu jest nieznany.