Pisma-zebrane-Papczynski.indb

1087 słowo vi nie firmamentu, jakby niedokończonego, nie pochwala. Z jakiej przyczyny? Na to pytanie odpowiada Rupert: „Ponieważ, cho- ciaż firmament jest wprawdzie jednym [w swoim rodzaju] i pięk- nym obiektem, to jednak – według planu Tego, który dokonuje [dzieła] – nie jest czymś jednym i całym”. Dlatego nie otrzymuje pochwały jak pozostałe dzieła Bożej prawicy, ponieważ w myśli Bożej widocznie jest [dziełem] jedynie rozpoczętym, a nie do- kończonym. Rozpoczynający wewnętrzną przemianę mają tu naukę: aby za- czynając czynić pokutę, wytrwali w niej, i to aż do śmierci. Jedy- nie ta pokuta jest we wszystkim doskonała i niezbicie zasługuje na wieczną chwałę, której wykonywanie dopełnia się z końcem życia. Tę sprawę szerzej rozwinę. Świetnie pasuje do mego tematu znane pouczenie niebieskie- go Nauczyciela, w którym przez piękne porównanie zalecił nam wytrwanie w raz rozpoczętej pokucie. Rozważając bowiem tę sprawę, mówi: „Albowiem kto z was, chcąc zbudować wieżę, nie [usiądzie] pierwej i nie obliczy, czy ma środki potrzebne na do- konanie, aby gdyby założył fundament, a nie mógł dokończyć, wszyscy patrzący nie zaczęli śmiać się z niego, mówiąc: Ten czło- wiek zaczął budować, a nie mógł dokończyć” (Łk 14, 28-30). Ale nie tylko o tych należy mówić, że budują, którzy wznoszą nowe domy od samych fundamentów, ale też [o tych], którzy re- montują stare. Dusza ludzka jest domem Boga, szczególnie tego człowieka, który płonąc prawdziwą miłością Boga, nie jest ozięb- ły w pełnieniu Bożych przykazań. To samo stwierdził bardzo przejrzyście Syn Boży następującymi słowami: „Jeśli kto Mnie miłuje, będzie strzegł słów moich, a Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, i mieszkanie u niego uczynimy” (J 14, 23). Tu można zapytać: jaka jest ta skuteczna miłość, która z duszy ludzkiej czyni dom Boży? Papież Grzegorz [Wielki], nauczyciel [Kościoła], odpowiadając na to pytanie, mówi: „Wtedy prawdzi- wie Boga kochamy i zachowujemy Jego przykazania, jeśli po- wstrzymujemy się od szkodliwych przyjemności. Albowiem ten, kto wciąż przez niedozwolone pragnienia błądzi, na pewno Boga nie kocha. Sprzeciwia się Jemu swoją wolą”.