Listy polskie 2018

gane, tak w życiu publicznym, jak i prywatnym; wtedy to po uregulowa- niu społeczności ludzkiej Kościół będzie mógł spełnić swoje zadanie, zle- cone mu przez Boga i stać będzie na straży prawa Bożego, tak względem jednostek, jak względem państw... Na tym właśnie polega Królestwo Chrystusowe. Jezus Chrystus bo- wiem króluje w umysłach jednostek przez naukę Swoją, króluje w du- szach przez miłość, króluje w całym życiu człowieka, przestrzegającego Jego prawa i naśladującego Jego przykład. Chrystus Pan króluje w rodzi- nie, gdy oparta na sakramencie małżeństwa istnieje jako rzecz święta i nie- rozerwalna, w której władza rodzicielska wskazuje na ojcostwo Boże, bio- rąc od Boga początek i nazwę (Ef 3,15), w której dzieci wzorują się na po- słuszeństwie Dziecięcia Jezus, a cały sposób życia tchnie świętością Ro- dziny Nazaretańskiej. Chrystus Pan króluje w końcu w społeczności pań- stwowej, gdy najwyższą cześć oddaje się Bogu, a z Boga wyprowadza się pochodzenie władzy i wszystkie jej prawa, ażeby tym samym nie było nadużycia ze strony rządzących ani braku rozumnego posłuszeństwa ze strony poddanych i aby Kościół cieszył się tym stanowiskiem, jakie mu sam Zbawiciel wyznaczył, to jest, był uznany jako organizacja niezależ- na, jako nauczyciel i przewodnik państw i narodów, nie w tym znaczeniu, jakoby miał władzę państwową zmniejszać - albowiem państwa posiada- ją w swoim porządku pełność władzy - ale na to, aby je udoskonalić, po- dobnie jak łaska udoskonala naturę ludzką. W ten sposób staną się pań- stwa dla ludzi walną pomocą w osiągnięciu najwyższego celu, którym jest szczęśliwość wieczna, a równocześnie dadzą trwałą podstawę dla pomyśl- ności doczesnej... Pochwalamy towarzystwa duchownych i świeckich, one związki kato- lickie, mające na celu popieranie misji pośród pogan, przyczyniające się do szerzenia Królestwa Chrystusowego i do niesienia zbawienia wiecznego jak i pomyślności doczesnej narodom pogańskim. Pochwalamy dalej stowarzy- szenia młodzieży, których liczba wciąż wzrasta razem z nabożeństwem do Najśw. Maryi Panny i Najśw. Sakramentu na podstawie życia z wiary, czy- stości obyczajów i miłości braterskiej. Dochodzą jeszcze inne stowarzysze- nia męskie i żeńskie, w pierwszym rzędzie związki eucharystyczne, starają- ce się o częstsze i uroczystsze nabożeństwa Najśw. Sakramentu... Tej to pobożności objawem jest duch apostolstwa, szerzący się dale- ko więcej aniżeli dawniej, a pragnący, aby w sercach jednostek jak w ro- Do duchowieństwa i wiernych diecezji wileńskiej 164