Konstytucje I Dyrektorium Księży Marianów

n. 3544-09 Dekret Zgromadzenie Księży Marianów od Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, założone w XVII wieku, zatwierdzone zostało przez papieży Innocentego XII i Innocentego XIII. Pius VI zezwolił marianom na składanie ślubów uroczystych. Celem Zgromadzenia było otaczać szczególną czcią i miłością Niepokalane Poczęcie Dziewicy, oddawać się zbawieniu bliźnich, nauczać, zwłaszcza ludzi prostych, prawd wiary i wspierać uczynkami miłości dusze wiernych zmarłych zatrzymane w czyśćcu. Zgromadzenie rozszerzyło się w Polsce, skąd wzięło początek, i w Portugalii. Wszędzie dobrze się przysłużyło wierze. Ale podczas srożącego się prześladowania w XIX wieku tak się stopniowo załamało, że obecnie pozostał tylko jeden zakonnik, który był przełożonym generalnym. Niektórzy kapłani diecezjalni, z przykrością obserwując, jak Instytut, który niegdyś cieszył się uznaniem, obecnie zupełnie zanika, za zgodą i zachętą najczcigodniejszych ordynariuszy mohylowskiego, warszawskiego i sejneńskiego, oraz pozostałego przy życiu przełożonego generalnego, oddali się staraniom o wskrzeszenie dzieła i zgodnie z przepisami tej Świętej Kongregacji Zakonników szczęśliwie tego dokonali. Uważali tylko za konieczne, aby konstytucje Zgromadzenia zostały nieco zmodyfikowane, aby na przyszłość, biorąc pod uwagę okoliczności, śluby składano nie uroczyste, ale proste oraz aby oficjum za Sacra Congregatio de Religiosis

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==