Wszechstronna opieka nad chorymi 66Przełożony domu wraz z opiekunem chorych winni czuwać, by zawczasu wezwać do chorych lekarza, dokładnie zastosować przepisane przez niego środki oraz zadośćuczynić innym słusznym potrzebom i wymaganiom chorych. Niech członkowie całej wspólnoty wspierają chorych szczególniejszymi modlitwami i zapewnią im pomoc duchową. (K 100) KM 396-400, 403 Cierpliwość w chorobie 67Chorzy powinni ograniczać swe wymagania w duchu pokuty i ubóstwa, a samą chorobę przyjąć z ręki Bożej jako dar Boży i szczególny środek uświęcenia oraz znosić ją cierpliwie, ze spokojem ducha i z zupełnym zdaniem się na Opatrzność Bożą. Nie odrzucając ludzkiej pomocy i nie wyrzekając się nadziei odzyskania zdrowia, niech jednak nade wszystko pragną, aby w sposób doskonały spełniła się względem nich wola Boża. Poważniej zaś chorzy niech bez bojaźni zawczasu przygotowują się do śmierci. (K 100) KM 398 Rozstrzyganie sporów 68Gdyby doszło do jakiegoś sporu między współbraćmi, rozstrzygnąć go należy w zwykły sposób w domowym gronie, drogą pokojową, w duchu miłości i sprawiedliwości; tym bardziej trzeba, o ile to możliwe, unikać wszelkich sporów i procesów sądowych z obcymi. (K 101) KM 333 Znoszenie i usuwanie przykrości 69Gdyby ktoś uważał, że doznał od kogoś, nawet od własnego przełożonego, jakiejś przykrości, niech albo to cierpliwie zniesie dla zasługi na życie wieczne, albo otwarcie przedstawi temuż przełożonemu – sam lub przez inną osobę – co mu sprawia przykrość; gdyby przełożony nie chciał lub nie mógł temu zaradzić, wolno, przestrzegając porządku instancji, odnieść się do wyższych przełożonych; ci zaś sprawę roztropnie rozstrzygną i zaradzą jej w Panu. W sprawach zwykłych Dyrektorium – Część III 202
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==