83 mem rozmaite myśli; myślałem o mojej niegodności i ociężałości ku służbie Bożej, porównywałem bowiem niezmordowany zapał owych poświęconych i duchem Bożym namaszczonych mężów, owych męczenników dobrowolnych, misjonarzy katolickich, którzy nieraz w podobnej świątyni, jak ja teraz, zanosili modły i ofiary do tronu Bożego. O jakże mi daleko do nich! Oni ubodzy jak Chrystus, jak Apostołowie, ja przeciwnie, bo wszystko miałem na moje usługi; oni pełni gorliwości i poświęcenia się, a ja niestety bardzo mało czułem w sobie tych świętych uczuć; oni wystawiali się na niewygody i rozmaitego rodzaju niebezpieczeństwa, na każdym kroku swojego apostolstwa, a mnie nic podobnego nie zagrażało, przynajmniej ze strony ludzi. Boże! Boże! Uczyń mnie godnym ich naśladowcą, zapal moje serce miłością ku Tobie i ku ludziom, braciom moim. Rozważanie Słowa kerygmatu, które Apostoł Paweł zapisał w Pierwszym Liście do Koryntian, pozostają aktualne w każdym czasie i w każdym miejscu. Stanowią one sedno Ewangelii, którą Kościół winien głosić w każdym czasie i w każdym miejscu. Pouczenie Apostoła Pawła opisuje paschalne misteriumChrystusa (Paschale Mysterium Christi) – źródło nowego życia dla wspólnoty wierzących. Pascha Chrystusa: męka, śmierć, zmartwychwstanie i przekazanie (traditio) Ducha Świętego (zob. J 20, 22) – to jest paschalna droga, którą Kościół aktualizuje w sakramentach świętych. Ale ta aktualizacja w wymiarze pastoralnym (duszpasterskim) nie jest prosta. Często wymaga ona od pasterza (duszpasterza) odwagi i wytrwałości wiernego kroczenia paschalną drogą Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego. Przykład odważnego, wytrwałego i wiernego kroczenia paschalną drogą Chrystusa znajdujemy w życiu i w duszpasterskim posługiwaniu marianina ojca Krzysztofa Marii Szwernickiego (1814–1894), zwłaszcza w jego paschalnej misji w Syberii trwającej od 1852 roku. Jest zrozumiałe, że posługa proboszcza w bezkresnej syberyjskiej parafii z siedzibą w Irkucku (stolicy Wschodniej Syberii) była prawdziwą
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==