74 „Abraham uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę”. Wyjdź z logiki umysłu i serca! „Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka” (Rdz 22, 1). Serce ojca musiało zadrżeć z bólu, ale Boże polecenie z pewnością stanowiło nie mniej bolesną próbę dla jego wiary. Nie, wcale nie dlatego, że Bóg wymagał zabicia dziecka. W tamtej kulturze było to czymś całkowicie zrozumiałym, zabijanie dzieci w ofierze było praktyką obecną w różnych religiach. Zatem podnoszony dziś często problem „okrutnego Boga” zapewne nie istniał dla Abrahama: miał zrobić to samo, co czynili jego sąsiedzi. Trudność tkwiła w czym innym: Bóg zdawał się przeczyć samemu sobie. Obiecał przecież, że z Izaaka zrodzi się owo niezliczone potomstwo Abrahama, zaś teraz ten Izaak miał ponieść śmierć! A jednak Abraham wykazał tu wiarę wręcz szaleńczą: posłusznie wykonał wszystkie polecenia. Księga Rodzaju nie próbuje nawet wejść w jego myśli; uczyni to po wiekach autor Listu do Hebrajczyków, podając chyba jedyną możliwą interpretację tej niezwykłej ufności: „pomyślał bowiem, iż Bóg mocen jest wskrzesić także umarłych” (Hbr 11, 19). „Bóg nie kłamie: skoro obiecał, że Izaak będzie ojcem potomstwa, to stanie się tak, nawet jeśli ja go złożę w ofierze!”. Tak dopełniła się „duchowa wędrówka” Abrahama, oczyszczająca droga na szczyty wiary. Harbin swoje początki zawdzięczał rosyjskiej Kolei Transsyberyjskiej, której budowę rozpoczęto w 1898 roku. Na mocy specjalnych umów był on zarządzany przez Rosjan i miał charakter wybitnie rosyjski. Po rewolucji stał się największym ośrodkiem emigrantów rosyjskich. W większości należeli oni do elity przedrewolucyjnej Rosji. Tak zwana „biała emigracja” zamieszkała w starej rosyjskiej dzielnicy Harbina znanej jako „twierdza białych Rosjan”. W Harbinie masowo osiedlał się pewien skrajny element: katorżnicy, uciekinierzy z Sybiru (także Polacy) i rozbitych carskich więzień, niedobitki armii interwencyjnych. Z czasem zaś po utrwaleniu komunizmu do miasta napływali licznie obywatele sowieccy o przekonaniach komunistycznych. Społeczeństwo Harbina w okresie misji mariańskich to tygiel narodowości, ras, religii, najróżniejszych sekt, wyznań i orientacji politycznych – często skłóconych ze sobą pod względem religijnym, politycznym i narodowościowym. Wśród tych grup na pierwsze miejsce wysuwała się społeczność prawosławna licząca w latach dwudziestych około 100
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==