Ephemerides_Marianorum_2017
gelii Chrystusowej i jednoczenia ich w miłości braterskiej. Bolał nad tym i szukał sposobów zaradzenia problemom, studiując wnikliwie prawo kanoniczne oraz prosząc Boga o pomoc. Szczególnie wymownym źró- dłem jest dla nas w tym względzie jego Dziennik biskupi . Osobiście biskup Matulewicz okazał się ojcem wyrozumiale i spra- wiedliwie traktującym odmienność poglądów politycznych i dążeń na- rodowych swoich kapłanów, ale gotowym ukarać stosownie do winy i prawa kościelnego tych, których działania szkodziłyby sprawie Bożej, były niezgodne z nauczaniem Kościoła i kultem należnym Bogu. Czy- nił tak jednakże dopiero po starannym zbadaniu stawianych im zarzu- tów, przedłożonych mu na piśmie. Rozmawiał z kapłanami i kleryka- mi w ich rodzimych językach, utwierdzał ich w prawdzie i mobilizował, aby z sercem i umysłem apostolskim na miarę św. Pawła troszczyli się o zbawienie wszystkich ludzi bez różnicy. Zapewnił dla seminarium duchownego w Wilnie pełny wymiar za- jęć, aby klerycy nie tracili cennego czasu. Rozumiał dobrze, że staran- ne wykształcenie w seminarium, znajomość języków oraz formacja eli- minująca nacjonalizm i szowinizm pozwolą nowym kapłanom służyć ludziom dla ich zbawienia, a nie podporządkowywać ich swoim poglą- dom. Sam z całą odpowiedzialnością bronił powierzonej owczarni przed eliminowaniem religii ze szkół, ateizacją, demoralizacją, ograniczaniem rodziców w ich prawach do religijnego wychowania dzieci i pozbawia- niem Kościoła należnego mu dobra materialnego. Sam był wewnętrznie przygotowany na przyjęcie uwięzienia, czy nawet śmierci, zawierzając wszystko Opatrzności Bożej. Jednak swoim kapłanom w tych niebez- pieczeństwach pozostawiał roztropną wolność decyzji. Błogosławiony biskup Jerzy Matulewicz, kierując się ostrożnością i roztropnością, przyjął taktykę: – słuchania głosu wszystkich, ale w ważnych sprawach dla Kościoła; – szczególniej doświadczonego głosu Kapituły i wyższej władzy ko- ścielnej; – uwrażliwiania wszystkich na potrzebę jednoczenia narodów według ducha Chrystusowego; – braterskiej jedności z biskupami sąsiednich diecezji i kapłanami, a na- wet z duchownymi żydowskimi; – osobistej posługi kapłańskiej; – roztropnego liczenia się z brakiem zrozumienia; – osobistej odpowiedzialności za kształcenie i formację seminaryjną oraz poseminaryjną duchowieństwa. Janina Samolewicz SJE 92
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==