Ephemerides_Marianorum_2017
powinniśmy się trzymać ideałów Chrystusowych 70 . Byli tam przedsta- wiciele tak Litwinów, jak i Polaków. Wskazany przez biskupa kierunek w szczególniejszy sposób niewątpliwie odnosi się do prac i zadań se- minariów duchownych. Być może to na tym obiedzie przedstawiciel Rady litewskiej i przed- stawiciel Polaków dr Ziemacki, każdy od siebie, wyszli z propozycją do bpa Matulewicza o utworzenie własnego wydziału teologicznego. Tę propozycję przedłożył on 16 grudnia 1918 roku na spotkaniu z bi- skupami z Rygi i z Kowna wraz z prał. Michalkiewiczem. Sam opiniu- je ją następująco: Litwini i Polacy wbili sobie do głowy, że każda stro- na założy własny wydział. Jest rzeczą oczywistą, że dwa wydziały teo- logii to stanowczo dla nas za dużo. Bardzo łatwo można pogodzić skłó- conych, gdyż językiem wykładowym będzie łacina 71 . Z tego wynika, że bp Jerzy był zdecydowany na starania o otworzenie wydziału teologicz- nego, ale jednego a nie dwóch, tj. oddzielnie dla Litwinów i oddziel- nie dla Polaków. Sprawę poparli uczestnicy spotkania w kwestii zaję- cia się utworzeniem wydziału teologicznego i skonsultowanie się w tej sprawie z nuncjaturą, z Radą i przedstawicielami Polaków. Z uwagi na sytuację wojenną bp Matulewicz jednak zdecydował się tymczasowo wstrzymać ze staraniami w tej sprawie 72 . Wizytację Seminarium Duchownego w Wilnie bp Jerzy Matulewicz rozpoczął już 24 lutego 1919 roku od wykładów z Pisma Świętego i teologii moralnej. Odnotował, że wykłady i odpytywanie było w ję- zyku polskim, chociaż wykładowcy używali podręczników łacińskich. Zainteresował się wówczas znajomością łaciny wśród kleryków 73 . Dal- sze wizytowanie wykładów pozwoliło mu zauważyć spóźnienia profe- sorów, bądź opuszczanie wykładów. Dało się też zauważyć brak przy- gotowania niektórych profesorów do prowadzenia zajęć. Odnotował również brak lekcji z algebry, fizyki, geometrii i kosmografii w semina- rium z powodu braku nauczyciela. Dlatego też, po rozmowie między innymi z rektorem, zdecydował o powierzeniu wykładów z brakujących przedmiotów dobrze przygotowanym kapłanom. Wprowadził też na- uczanie języka litewskiego. Upomniał, z dużą wyrozumiałością, opusz- 70 Tamże, 138. 71 Tamże, 144. 72 Tamże. 73 Zob. tenże, Dziennik biskupi (24 lutego 1919), 178. Janina Samolewicz SJE 88
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==