Ephemerides_Marianorum_2017
Żyjemy w epoce licznych pytań i ciągłej niepewności. Wydaje się, że mężczyźni i kobiety naszych czasów zatracili wszelkie trwałe punk- ty odniesienia, ale Chrystus stale kieruje zaproszenie do każdego, aby upodobniać się do Niego. Szczególnie my, osoby konsekrowane, powin- niśmy omijać marności, dzisiaj tak rozpowszechnione, które sprawiają, że wiara nie przenika życia, a życie pozbywa się wiary. Byt i cała eg- zystencja chrześcijanina powinny skupiać się wokół centralnego punk- tu: całkowite przylgnięcie do Jezusa Chrystusa. Chrystus Pan zaprasza osoby konsekrowane do bycia świadkami w świecie, widzialnymi narzędziami Ewangelii, wiarygodnymi dowo- dami Jego zbawczej obecności, oznakami Jego miłości wobec każde- go mężczyzny i każdej kobiety. Nie tylko słowem, ale przede wszyst- kim poprzez szczególny styl życia, wolnym sercem i duchem twórczym, pozwólcie odkryć tym, których spotkacie na waszej drodze, miłosier- ną miłość Boga. Aby móc tego dokonać, trzeba, jak pisze Ojciec Pap- czyński do swoich zakonników, „powstać i pójść za Nim”. „Oto masz podaną dla siebie dobrą regułę naśladowania Chrystusa: wstać i pójść za Nim. Jeślibyś nie powstał, nie zdołasz pójść za Nim, choćby ci się wydawało, że wstępujesz w Jego ślady. Jeżeli w zakamarkach własnej woli ukrywasz mieszki miłości do samego siebie i tym podobne, nie idziesz za Chrystusem, nie naśladujesz naprawdę Chrystusa, choć no- sisz strój zakonny, choć złożyłeś Śluby: posłuszeństwa, czystości i ubó- stwa, i tym się chełpisz. Wstań więc i idź za Nim, bo jeśli nie powsta- niesz, nigdy za Nim nie pójdziesz” (por. Inspectio cordis ). Powstańmy i naśladujmy Go, aby odnawiać nasze „wewnętrzne siły” (por. Ef 3, 16), jak mówi Apostoł Paweł, poszukując intymności z Panem życia, będąc zawsze gotowym, aby On spełniał w nas swoje dzieło. Poprzez modlitwę, znajomość Słowa Bożego, spotkania eucha- rystyczne i sakrament Pojednania. Poprzez autentyczne świadectwo ży- cia braterskiego we wspólnocie, gotowości posłuszeństwa, odwagi ubó- stwa i męstwa czystości. Tylko w ten sposób możemy dać jasne, praw- dziwe świadectwo Zmartwychwstania Chrystusa, czyniąc, jak to robił Sługa Boży Ojciec Stanisław Papczyński, konkretne znaki miłości wo- bec uciśnionych i ubogich, aby wszyscy wiedzieli, w kim pokładać na- dzieję, gdyż faktycznie „miłość w jej czystości i bezinteresowności – jak napisał Ojciec Święty Benedykt XVI w Encyklice Deus Caritas est – jest najlepszym świadectwem o Bogu, w którego wierzymy i który zachęca nas do miłowania” (DCE, 31). kard. Franca Rodé CM 566
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==