Ephemerides_Marianorum_2017

jemy małą wzmiankę o Officium correctionis fraternae 98 . Kolejny roz- dział poświęcony jest wszelkim praktykom, zarówno liturgicznym, jak i pobożnym, jakie należy świadczyć wobec zmarłych. Ten obowiązek ciążyć ma nie tylko na zakonnikach, lecz także na członkach bractw Niepokalanego Poczęcia NMP, o których też nieco przy tej okazji się wspomina 99 . W sposób szczegółowy określone są praktyki, jakie na- leży spełniać wobec zmarłych współbraci oraz dobrodziejów zakonu. Wspomina się przy tej okazji – po raz pierwszy w zbiorze mariańskich ustaw – o Przywileju Ołtarza 100 . Osobny punkt zobowiązuje współbra- ci do ofiarowywania suffragiów i modlitw w intencji dyskreta zakonu braci mniejszych obserwantów o. Francesco Diaza od św. Bonawentu- ry, który okazał wiele starania o nadanie marianom licznych przywile- jów przez Stolicę Apostolską 101 . Nie ulega wątpliwości, że nowe Statuty były młodemu zakono- wi, już wówczas dotykanemu przez różne – zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne – trudności, bardzo potrzebne. Reguła Dziesięciu Cnót, choć ukazała się drukiem w tym samym czasie i można było łatwiej się z nią zapoznać, była bardzo obszerna i cechowała ją duża ogólność oraz charakter bardziej ascetyczny niż praktyczny. Statuty natomiast były klarownie ułożonym zbiorem konkretnych przepisów, według któ- rych swoje życie zakonne mieli wieść marianie. Wydaje się przeto, że również na interesujący nas temat więcej w nich znajdujemy informa- cji niż w Regule i Synopsie . Po przezwyciężeniu istniejących trudności, do czego wydat- nie przyczyniły się przychylne zakonowi działania przełożonych ko- ścielnych 102 , jak też i ułożenie i zatwierdzenie omówionych wy- żej Statutów nastał czas najbardziej intensywnego – do czasów od- nowy – rozkwitu mariańskiej wspólnoty 103 . Rozwój ten, zwłaszcza w odniesieniu do trzeciego spośród celów szczegółowych zakonu, ja- kim była pomoc świadczona proboszczom w działalności duszpaster- skiej 104 , sprawił po kilkudziesięciu latach, że niektóre przepisy trzeba 98 Statuta, Caput VII De mutua Charitate, & Correctione Fraterna , 5, w: Leges, 91. 99 Statuta, Caput VIII De Suffragiis Defunctorum , 1, w: Leges, 91. 100 Tamże, 2-3, w: Leges, 92. 101 Tamże, 4, w: Leges, 92. Dyskret to dawniejsza nazwa radnego. Każdy przełożo- ny miał do pomocy kilku radnych. Ich liczbę określały stosowne przepisy. 102 B. Jakimowicz, Stabilizacja i rozwój …, 40; F. Bartecki, Rozwój prawa partykular- nego zakonu …, 68-69. 103 F. Bartecki, Rozwój prawa partykularnego zakonu …, 74-75. 104 NV I, 3. Rafał Zalewski MIC 32