Ephemerides_Marianorum_2017

ku wspierania suffragiami dusz czyśćcowych oraz świadczeniu pomo- cy duchowieństwu diecezjalnemu, jak również o Komunii św. braci la- ików 72 . Kolejne punkty przypominają też właściwą zakonowi teologię modlitwy, dają wytyczne na temat czasu, miejsca i sposobu głoszenia oraz słuchania kazań, a także zachęcają do umiłowania chóru i Naj- świętszego Sakramentu 73 . Jedyny związany z problematyką liturgiczną punkt rozdziału VI, o posłuszeństwie, dotyczy sposobu dopuszczania do złożenia profesji 74 . Rozdział VII, o ubóstwie, zachęca do prowadzenia życia umartwionego w celu lepszego naśladowania Najświętszej Dzie- wicy 75 . Ósmy rozdział, o cierpliwości, wskazuje natomiast na potrzebę podejmowania trudów i cierpień oraz wytrwałego poszukiwania Boga 76 . Ostatni, rozdział IX, o boleści, precyzuje sposób i czas praktykowania postu, a także daje wytyczne na temat habitu i koronki 77 . Wartość Synopsy o tyle wydaje się być znacząca, że spośród bar- dzo obszernej w treść Reguły Dziesięciu Cnót wybrała te przepisy, któ- re uznano za szczególnie ważne dla mariańskiej wspólnoty. Rangę tego dokumentu podnosi niewątpliwie fakt, iż nie jest on tylko dziełem su- biektywnej selekcji reformaty Leporiniego, lecz cieszył się aprobatą sa- mego o. Papczyńskiego, którego własnoręczny podpis widnieje obok pieczęci. Reguła Dziesięciu Cnót, wcześniej w Polsce w ogóle nieznana, wy- dana drukiem została dopiero w 1723 roku 78 . Miało to niewątpliwie wpływ na życie młodego jeszcze zakonu, który wciąż miał do dyspo- zycji praktycznie tylko konstytucje Norma vitae , ułożone przez Zało- życiela. Reguła zaczęła przenikać do świadomości marianów i kształ- tować ich życie zakonne już po jego śmierci, najpierw zostawiając swe ślady w uchwałach kapituł 79 . Nie okazało się to jednak wystarczające. 72 Synopsa, nr 17, s. 10. 73 Tamże, nn. 18-21, s. 10. 74 Synopsa, Ex Capite sexto de Obedientia nr 25. CapGen, s. 10. 75 Tamże, Ex Capite 7 mo de Paupertate nr 30. CapGen, s. 11. 76 Tamże, Ex Capite 8 vo de Poenitentia nr 32-33. CapGen, s. 11. 77 Tamże, Ex Capite 9 no de Dolore nr 40-42. CapGen, s. 11. 78 Por. przypis 41. W późniejszym czasie wydawano Regułę jeszcze kilkukrotnie: po portugalsku w 1757 roku w Lizbonie, po łacinie w 1778 roku w Rzymie i po pol- sku dwukrotnie: w 1750 roku w Warszawie i w 1791 roku w Wilnie. Zob. Leges, 99-103. 79 F. Bartecki, Rozwój prawa partykularnego zakonu OO. Marianów w latach 1670- 1910 , Warszawa 1967, 43 (mps). Źródła poznania liturgii i pobożnych praktyk marianów... 29