Ephemerides_Marianorum_2017
przez polskie władze państwowe z Drui za „białoruską agitację” (gło- sił kazania w ojczystej mowie Białorusinów) i od tej pory związał swe życie najpierw z Warszawą, a następnie z Włocławkiem, w których to miejscach – oprócz pracy duszpasterskiej – podjął się zadań spowied- nika wewnątrz mariańskiego zgromadzenia oraz wielu zgromadzeń za- konnych żeńskich, które to zadania pełnił do końca swego życia 46 . Po- pularność o. Chamionka jako szafarza sakramentu pokuty i pojedna- nia oraz kierownika dusz może świadczyć o jego dużym wyrobieniu duchowym. Był on też związany ze środowiskiem Lasek i tamtejszym ruchem ekumenicznym. We wspomnieniach współbraci zachował się jako człowiek ogromnej prostoty i dobroci dla ludzi 47 . Trzeba jednakże wspomnieć, że zadania ojca duchownego w IFT sprowadzały się raczej tylko do posługi sakramentalnej. Mimo że w świetle obowiązujących Konstytucji ojciec duchowny miał urabiać duchowo studentów na różne sposoby (rady, upomnienia, pouczenia i konferencje) 48 , to jednak jego rola polegała głównie na byciu spowied- nikiem. W dodatku był on jednym z kilku spowiedników, ponieważ po- sługę w konfesjonale sprawowali również inni kapłani. Rolę konferen- cjonistów często pełnili także inni księża. Na brak osobnego mistrza duchowego na kursie wstępnym narze- kał w swym sprawozdaniu ks. prefekt Nieciecki. Alumni tegoż kursu mogli jedynie korzystać z posługi różnych kapłanów – spowiedników 49 (często nawet spoza zgromadzenia), którzy roztaczali opiekę duchową poprzez konferencje i prywatne rozmowy 50 . 3. Alumni W okresie powojennym grono kleryków powiększało się systema- tycznie (po tym, jak znacznie zmalało ono w czasie działań wojennych). 46 W. C hamionek, Autobiografia , „Immaculata” 14(1977) nr 3, 25-26; T enże, Moj żyćciapis , w: Biełaruskija relihijnyja dziejaczy XX stahoddzia. Życciarysy, martyralohija, uspaminy , red. J. H arbiński, Mińsk – München 1999, 443nn. 47 Z. P roczek, Ojciec Witalis Chamionek. Wędrowiec na Bożym szlaku , „Immaculata” 9(1972) nr 2, 10-11. 48 KM 115. 49 APPM, VII F 10, Sprawozdanie prefekta kursu wstępnego za rok 1951/1952, 4. 50 Tamże, 15. Wychowawcy i wychowankowie Instytutu Filozoficzno-Teologicznego Księży Marianów w latach 1945-1954 155
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==