Ephemerides_Marianorum_2017

pobożności i ducha zakonnego – razem piętnastu. Inne przyczyny to: trudności w życiu wspólnym, brak przymiotów – do stanu duchowne- go, defekt prawej intencji, niewystarczający postęp w życiu duchowym i w nauce, trudności charakteru, nieuczciwość oraz libertynizm w zasa- dach religijnych. W niektórych przypadkach znajdujemy lakoniczną no- tatkę: „dimissus” (odesłany) 6 . Liczba nowicjuszy, którzy wstąpili do zgromadzenia jako kapłani, znacznie zmalała, zwłaszcza w porównaniu do okresu fryburskiego. Od 1922 roku zanotowano tylko dziewięć takich przypadków (tabe- la 2). Jeden z księży-nowicjuszy został usunięty z powodu utraty du- cha zakonnego 7 . Tabela 2. Liczba kapłanów-nowicjuszy 6 Tamże. 7 Tamże. „Dimissus ob defectum spiritus religiosi”. Źródło: AMS, Liber novitiorum 1922-: AMPP, II 0-1, Elenchus Congregationis CC. RR. Marianorum , Romae 1928, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, 1938, 1939; AMPP, II M-l, Księga profesji 1918-1936. Zdecydowaną większość w nowicjacie stanowili kandydaci do ka- płaństwa, choć liczba kandydatów na braci laików nie była wcale mała. Na przykład w roku 1936 stanowili oni prawie połowę nowicjatu, na jedenastu nowicjuszy było pięciu braci laików. W latach 1922-1945 na Ryszard Kusy MIC 124

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==