Ephemerides_Marianorum_2016

którzy byli przyjęci w latach 1929-1931, byli pod tym względem w lep - szej sytuacji niż ich następcy. Mało tego, kiedy po wtargnięciu wojsk sowieckich i zabiciu wielu rosyjskich emigrantów, wiele dzieci zostało sierotami. Wychowawcy RMK zabierali z miejsca pobytu uchodźców po kilkoro dzieci w celu ich wychowania i kształcenia. W ten sposób szybko utworzył się ten, w pełnym tego słowa znacze - niu „przytułek”, w którym przebywało 30-35 wychowanków, którym RMK zapewniała wyżywienie i utrzymanie. Ojciec Fabian nie wtrącał się zbytnio do drobnych i codziennych spraw, czasem jednak lubił przechadzać się po korytarzach domu i przy - glądać się porządkowi, jaki w nim panował. Zawsze zwracał uwagę na śmieci leżące na podłodze i prosił, by podnieść z podłogi każdy papie - rek. Tak czynił szczególnie w pierwszych latach istnienia RMK. Dlatego gdy któryś z wychowanków widział o. Fabiana idącego korytarzem i zaglądającego do klas, biegł do swojej klasy z krzykiem: „o. Fabian, o. Fabian!”, a to z kolei było przyczyną zamieszania, ponieważ odpo - wiedzialni za porządek w klasie oraz inni uczniowie od razu brali się za porządkowanie klasy. Nie wiem, czy miał on świadomość tego, że niektórzy z wychowaw - ców byli bardzo surowi w stosunku do swoich wychowanków – nie - rzadko ich chłostali, a nawet bili pięścią. Zdarzało się, że taka surowość trwała nawet 2-3 lata. Nikt jednak nie śmiał się komukolwiek skarżyć. Uczniowie wszystko ścierpieli m.in . także z tego powodu, że nie mieli lepszej alternatywy. Sami zresztą byli niewykształceni i często grubiańscy, choć – z drugiej strony – wielce udręczeni swoją nie do pozazdroszczenia sytuacją. Przy RMK w pierwszym roku jej istnienia było kilku Polaków. Nazy - waliśmy ich wtedy – „bursakami”. Podobno byli oni kandydatami na kle - ryków. Z nami – małolatami – nie liczyli się i traktowali nas bezwzględ - nie. Wkrótce wszyscy oni gdzieś zniknęli. Ojciec Fabian, rozumiejąc psychikę dzieci, jeszcze mało wychowa - nych i prawie że bezdomnych, próbował dostosować się do nich i da - wał im sporo wolności. Tak na przykład, widząc ich chęć do bójki, miał zwyczaj mawiać, że pobić się mogą jeden z drugim, ale później należy się pogodzić, z męstwem podając sobie rękę i wtedy wszystko będzie w porządku. George Brianchaninoff MIC 536

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==