Ephemerides_Marianorum_2016

Można by się jeszcze zastanowić nad zagadnieniem, na ile owa rola prawa wobec poszczególnego zakonnika jest zależna od wychowaw- cy czy przełożonego. Życie skłaniałoby raczej do stwierdzenia, że nie osiągają oni wiele w tej dziedzinie. Jeżeli nawet wszyscy teoretycznie przyjmują to, co im zostało powiedziane, to dostosowanie się do pra- wa będzie różne u poszczególnych zakonników, w zależności od osobi- stego poglądu na jego obowiązywalność. Sprawa ta zresztą jest związa- na z życiem wewnętrznym, a o tym trudno coś konkretnego powiedzieć na podstawie zewnętrznej tylko obserwacji. A zatem ponownie wraca- my do tego samego wniosku, że rola konstytucji i dyrektorium dla ży- cia wewnętrznego zakonnika zależy od niego samego. Wychowawca po- winien oczywiście wyjaśnić motywy konieczności przestrzegania prawa, ale w stosunku do profesów czasowych winien też kłaść nacisk, że jest to sprawa dobrowolności, kto zatem nie widzi w tym sensu, powinien odejść. Potem przełożony powinien stwarzać realne możliwości wypeł- nienia prawa i w stosowny sposób tego wymagać. Jest jeszcze inna przyczyna, która niweczy dodatnią rolę prawa w ży- ciu zakonnika, a stanowi ją rzeczywisty lub pozorny konflikt pomiędzy przepisem prawa a wymogiem miłości lub charyzmatów, o czym mówi Ojciec Święty, że prawo nie może stać na przeszkodzie wierze, chary- zmatom, miłości. I tutaj otwiera się jakże szerokie pole interpretacji: sumiennej, rzetelnej, ale także dowolnej, lekkomyślnej, kłamliwej, złej, grzesznej nawet. Jasne jest i zrozumiałe, że prawdziwa potrzeba pójścia z pomocą bliźniemu przeważa nad przepisem wykonania jakiejś czyn- ności zewnętrznej obserwacji. Ale takie nagłe potrzeby nie zdarzają się na co dzień, a tymczasem niektórzy zakonnicy znajdują codzienne oka- zje do samowolnego zwalniania się od jakiegoś przepisu, gdyż „miłość bliźniego” wypycha ich z klasztoru. Czują się przynaglani miłością ku innym, dalszym, pozbawieni równocześnie miłości względem własnych współbraci. Ale wówczas i tamto też nie jest miłością, lecz egoizmem, szukaniem przyjemności, zadowolenia, swobody. Ale trudności w tej dziedzinie powstają także pomiędzy gorliwymi zakonnikami, którzy sprzecznie oceniają ten sam fakt. Wówczas chyba należałoby się uciec do innych słów papieskich z tego samego doku- mentu, stwierdzających, że prawo jest narzędziem, dzięki któremu jest zachowany należyty porządek. Przeważyć wówczas powinna wykład- nia wychowawcy lub przełożonego, która przez zakonnika powinna być Jan Bukowicz MIC 502

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==