Ephemerides_Marianorum_2016

odnosi się także i do prawa partykularnego poszczególnych instytutów zakonnych, ponieważ musi ono być zgodne z prawem ogólnym i w osta- tecznym wyniku pochodzi od tego samego prawodawcy. Choć bowiem jedynie konstytucje zakonne są zatwierdzone przez Kongregację, to in- stytut zakonny nie może ustanawiać żadnych innych norm, które by- łyby sprzeczne z prawem kodeksowym oraz – co jest oczywiste – z sa- mymi konstytucjami przedstawionymi Stolicy Apostolskiej. W takim bo- wiem przypadku chodziłoby o wprowadzenie w błąd najwyższej wła- dzy kościelnej. Ostatecznie więc także prawo poszczególnych instytu- tów winno być traktowane przez zakonników jako dane im przez Ko- ściół, a nie tylko zaprojektowane, opracowane i uchwalone przez po- szczególne osoby lub zespoły do tego celu prawomocnie powołane. W adhortacji apostolskiej skierowanej do osób zakonnych z dnia 25 marca 1984 roku Jan Paweł II wyraźnie to stwierdza, nawiązując bowiem do faktu, że niektórzy zakonnicy już otrzymali, a inni wkrót- ce otrzymają nowe konstytucje zatwierdzone przez Kościół, Papież za- znacza wyraźnie, że prawo to pochodzi od Kościoła i wzywa osoby za- konne, mówiąc: Niech ten dar Kościoła będzie zachętą dla Was do po- znania i umiłowania tych konstytucji, a nade wszystko do wielkodusz- nego i wiernego życia nimi, pamiętając, że posłuszeństwo jest niezawod- nym znakiem miłości (nr 14). Poszukując zatem motywacji do przestrzegania prawa kościelnego, a w szczególności w odniesieniu do nas – prawa zakonnego, dochodzi- my do wniosku, że jest nią posłuszeństwo. A jest to zasada powszechnie znana w kręgach zakonnych i – można powiedzieć – zasada odwieczna, niezmienna, dostosowana do każdego zakonnika, który w sposób spe- cjalny zobowiązał się wobec Boga do posłuszeństwa swoim zwierzch- nikom zgodnie z prawem danego instytutu. Jeżeli ktoś ślubuje prakty- kować radę posłuszeństwa ewangelicznego w ogóle w życiu zakonnym, to tym samym zobowiązuje się także do zachowania przepisów prawa swojej rodziny zakonnej, to bowiem wynika z miłości ku Bogu i bliź- nim, jaką się kierował, podejmując drogę powołania. Tak widzi to za- gadnienie Papież, najwyższy przełożony każdego zakonnika. Kanon 598 stwierdza: § 1. Każdy instytut, mając na uwadze wła- sny charakter i cele, powinien określić w swoich konstytucjach sposób realizowania rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, zgodnie z własnym sposobem życia. Jan Bukowicz MIC 500

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==