Ephemerides_Marianorum_2016

ności na Kresach Wschodnich, ale także z rozumienia przez s. Wandę ideału: Lepiej dawać niż brać , gdy inni błędnie rozumieli, że ideałem jest otrzymywanie za darmo, według myśli: Lepiej brać niż dawać, bo od dawania to są inni. Wychowywanie sprawiedliwej, czyli wzajemnej miłości, wymagało dłuższego czasu apostolskiego oddziaływania. Dlate- go bł. Jerzy Matulewicz zalecał s. Wandzie zaufanie Opatrzności Bożej i czekanie, aż wszystko powoli zostanie wyprostowane. Dylemat mię- dzy troską o Zgromadzenie a czekaniem na udoskonalenie ewangelicz- ne społeczeństwa i Boże rozwiązanie problemów, w trudnej osobistej walce duchowej owocował w niej cierpliwością i dalekowzrocznością, ale zarazem pokorą i zaufaniem Bogu. Nie spełniło się w okresie posługiwania siostry Wandy jej pragnie- nie, by Zgromadzenie miało własne gospodarstwo rolne 242 . Pozostawi- ła mu jednak spuściznę ducha, czyniąc dobro niezależnie od aktualnej zapłaty. Stała się wzorem człowieka, który udziela ze swego do końca i odchodzi bez żadnego zabezpieczenia, ale pozostaje pod okiem Bożej Opatrzności. Jak świeca na ołtarzu Chrystusowym spalała się z dnia na dzień, bez żadnego oszczędzania siebie tak w pracy duchowej, jak też w posłudze. Nawet ci, którzy uważali, że do życia zakonnego się nie nadawa- ła, nie udowodnili tego. Nie pozostawili żadnej informacji pisemnej o niej w Zgromadzeniu poza jednym słowem: „wydalona” 243 . Nie byli w stanie zrozumieć i zinterpretować jej duchowości. Odeszła wydalo- na przez swoich, podobnie jak Jezus odrzucony i wydany na ukrzyżo- wanie w ogołoceniu. Widać wyraźnie, że tak sobie, jak i formowanym przez siebie sio- strom stawiała s. Wanda duże wymagania. Stawiała je również tym, od których siostry były zależne. Nie ulega wątpliwości, że siostry musia- ły być materialnie i prawnie niezależne, aby mogły wejść pełniej w do- świadczanie Boga i prowadzenie z Nim dialogu miłości. Pouczone przez Boga, pod kierownictwem mistrzyni, mogłyby udoskonalić wzajemne relacje między sobą i lepiej przygotować się do odpowiedniej posługi 242 Zapewne spełnieniem jej pragnień jest posesja na „Olesinku” w Górze Kalwa- rii i w Pruszkowie. W Polsce Zgromadzenie znalazło więcej ofiarodawców po- sesji z ogrodami bądź nawet gospodarstwem rolnym, np. w Dąbiu, w Sokółce, w Michałowicach. 243 Zeszyt posagów, Archiwum Zgromadzenia Sióstr Eucharystek w Wilnie. Duchowość siostry Wandy Jeute SJE na podstawie jej korespondencji z błogosławionym Jerzym Matulewiczem 451

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==