Ephemerides_Marianorum_2016
mowała, że oprócz osobiście ułożonej nowenny, codziennie odmawia- ła też cząstkę Różańca, Litanię do Matki Bożej i modlitwę Pod Twoją Obronę 9 . Widać więc, że wskazania swojego kierownika na serio wpro- wadzała ona w życie, ale łączyła to z nabożeństwem do Maryi. Od 1915 roku do czasu przyjazdu Wandy do Drui, jak to widać w dalszej korespondencji bł. J. Matulewicza, nadal powierzał on Wan- dę opiece i pomocy Matki Najświętszej, zapewniał o pamięci w modli- twie, ale też uwrażliwiał na konieczność odpoczynku, aby skuteczniej łączyć się z Jezusem i z Jego Matką 10 . Kolejne listy s. Wandy Jeute do biskupa Matulewicza, jakie się za- chowały, pochodzą już z okresu jej życia w Zgromadzeniu Sióstr Słu- żebnic Jezusa w Eucharystii. Znajdują się w nich ślady jej maryjnej duchowości: – Niech Matka Najświętsza wynagrodzi Ojcu Przewielebnemu za to, iż mogę służyć Bogu w zakonie. [...] Niech Matka Najświętsza da Ojcu Przewielebnemu Największe łaski i ukochanie 11 . – Niech Matka Najświętsza otoczy Go opieką i da Mu zdrowie 12 . – Wiem, że Matka Najświętsza otacza Ojca Przewielebnego swoją opie- ką, więc cieszę się [...]. Otrzymałyśmy białe tabernakulum do naszej 9 Por. LWJ, Krasnystaw (29.06.1915). Święta Gemma Galgani, córka Enrico – aptekarza z Toskanii, urodzona 1878 roku, sakrament bierzmowania przyjęła w 1885 r. W roku 1886 zmarła jej matka, Aurelia Landi. Osierociła ośmioro dzieci. Po śmierci matki Gemma uczyła się u sióstr zakonnych, a opiekowały się nią ciotki. 17 czerwca 1887 miała pierwszą Komunię. W roku 1893 zmarł jej brat Gino, kleryk wyższego seminarium duchownego, a w roku 1897 zmarł oj- ciec. Od roku 1898 zaczęły się nasilać choroby samej Gemmy. 8 czerwca 1899 w wigilię uroczystości Najśw. Serca Jezusa pojawiły się stygmaty. Jej spowiedni- kiem był bp Volpi, a kierownikiem o. Germano, pasjonista. 11 kwietnia 1903 zakończyła swoją ziemską pielgrzymkę dążenia do świętości, w niespełnionym jej pragnieniu wstąpienia do pasjonistek. Pius XI beatyfikował ją 14 maja 1933 roku, a Pius XII kanonizował 2 maja 1940. Z jej pism widać bliskie obcowanie duchowe ze swoim Aniołem Stróżem, z Mat- ką Bożą i z Jezusem oraz posłuszeństwo nakazom spowiednika. Jej życie było rze- czywistą pasją przeżywaną z Jezusem. Zob. G. Galgani, Autobiografia. Dziennik , red. R.S. Pujsza CP, Warszawa 2013. 10 Por. LP, nr 211 (Warszawa, 6.02.1915), 278; nr 146 (Warszawa, 14.04.1915), w: J. Matulewicz, Listy Polskie , t. II, Warszawa 1987, 42 (dalej: Lp); LP, nr 220 (Wilno, 2.01.1920), 282; nr 221 (Wilno, 5.04.1920), 282; nr 233 (Wilno, 16.12.1922), 290. 11 LWJ, Druja (25.02.1924). 12 LWJ, Druja (16.07.1925). Janina Samolewicz SJE 404
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==