Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)

jak też wszelkie kontakty służbowe z pracownikami szkoły. Nie utrzy- mywał nawet bezpośrednich kontaktów ze Zgromadzeniem, będącym nadal właścicielem szkoły. W ostatecznej konieczności informowano się korespondencyjnie. Dyrektor Halfter kierował też staraniami o upaństwowienie szko- ły. Pomagali mu w tym bardzo nieliczni nauczyciele, ale po zabraniu szkoły księżom marianom także i ci nieliczni (czyli wszyscy) wycofali się z pracy w upaństwowionej szkole. Podobnie było i z uczniami, tak więc szkoła po upaństwowieniu działała tylko przez rok, po czym zo- stała zamknięta, a wtedy odszedł z Bielan także i dyrektor Halfter. Zorganizowanie i prowadzenie Kolegium Bielańskiego stanowiło po- ważny wysiłek dla księży marianów. W zakładzie zawsze pracowało oko- ło czterech księży, kilku braci i kilku kleryków. Ponadto z marianami współpracowało w szkole kilkadziesiąt zakonnic ze Zgromadzenia Sióstr Imienia Jezus. W szkołę marianie wkładali wszystkie swoje oszczędno- ści, ograniczając wydatki osobiste zakonników, jak też wspólnoty za- konnej, do minimum. Podczas okupacji i po wojnie do dyspozycji szko- ły oddali nawet własny klasztor, sami mieszkając w prymitywnych wa- runkach, niekorzystnych dla zdrowia i osobistej działalności. Przez sze- reg lat kilku zakonników pracowało ciężko w Ameryce, w duszpaster- stwie, aby zebrać fundusze na rozwój i funkcjonowanie zakładu. Przez cały czas działalności Kolegium kształciło się w nim i wycho- wało 5 tysięcy młodych ludzi, w tym do 1939 r. – 3065. Świadectwa maturalne otrzymało zaś 500 uczniów, w tym do 1939 r. – 203. Kolegium księży marianów na Bielanach 1918-1949 183 Bbibliografia: I. Źródła: 1. Rękopiśmienne Archiwum Marianów Polskiej Prowincji (AMPP), sygn. VIII – Kolegium Bielańskie (1916-1950) 2. Drukowane Czapliński K., Wspomnienie o Ojcu Leonie , „Więź” 24(1981) nr 9, 127-136.

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==