Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)
44 AGM. Ord. Harb., Abrantowicz ad card. Sincero , Harbin, 6 XII 1928. i z tak nikłymi początkami, jednak zataczała coraz szersze kręgi i swym zasięgiem obejmowała coraz więcej osób. Żyjący jeszcze świadkowie tej misji (uczniowie i uczennice), w ustnych relacjach podkreślają „świętość, heroizm i bezkompromisowość” ks. Abrantowicza – zamęczonego w więzieniu w Butyrkach 2 I 1946, ks. T. Podziawo – zesłanego do łagrów – i ks. A. Cikoto, od 1939 r. administratora apostolskiego w Harbinie – zamęczonego w syberyjskich łagrach w 1952 r. Świadkowie podkreślają też „nieprzeciętność” pozostałych członków misji mariańskiej. Uprzedzenia prawosławnych do katolicyzmu ustępowały powoli i trzeba było długich lat żmudnej i roztropnej pracy. O jej efektach najlepsze świadectwo dają dwa wprost niewiarygodne wydarzenia. W liście z 6 III 1928 r. ks. Abrantowicz informuje ks. kard. Sincero, że w swej pracy napotyka na same trudności, nikt nie odwiedza kaplicy, na jego siedmiu oficjalnych nabożeństwach było ogółem 46 osób, raz go aresztowano, zwalczają go zarówno prawosławni, jak i katolicy 44 . Natomiast 20 lat później, w grudniu 1948 r. w czasie uroczystości urodzinowych archimandryty ks. A. Cikoto, około czterech tysięcy osób odwiedziło jubilata, składając mu życzenia, przynosząc podarunki i wyrażając swoją życzliwość dla misji. Jeszcze bardziej wymowne wydarzenie miało miejsce przed Wielkanocą w 1948 r. Był to trzeci rok bardzo aktywnej i agresywnej walki komunistów z religią. W szkołach prowadzono ostrą propagandę antyreligijną połączoną z prześladowaniami. Właśnie w tym czasie siedemdziesięciu studentów i studentek Politechniki Harbińskiej, byłych wychowanków Liceum św. Mikołaja i Konwentu Urszulanek, porozumiało się nawzajem i poprosiło ostatniego biskupa harbińskiego Nikanora o odprawienie z nimi jednodniowych, publicznych rekolekcji wielkopostnych, które mieli dawniej zwyczaj odprawiać w szkołach katolickich. Był to fakt niemający precedensu w dziejach społeczeństwa harbińskiego i wywarł ogromne wrażenie na prawosławnych. Według ks. Podziawo, w Harbinie mówiono otwarcie, że tylko Liceum wychowuje ludzi naprawdę wierzących . Zaś biskup Nikanor, wcześniej wrogo nastawiony do wschodniego katolicyzmu, po tym wydarzeniu stał się życzliwy i mówił do młodzieży: Bądźcie posłuszni swoim wychowawcom katolickim, bo oprócz dobrego, złego was nie nauczą . Działalność marianów w Harbinie była bezinteresownie oddana miłości bliźniego, którym w tym wypadku był prawosławny Rosjanin. Ta bezinteresowna, ciężka praca, Mariańska misja w Harbinie 169
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==