Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)
żył publicznie wyznanie wiary, co uczynił, według świadectwa uczest- nika tego wydarzenia, wobec nieprzeliczonego tłumu […] na stopniach ołtarza 12 . Następnie po raz pierwszy odprawił katolicką liturgię wschod- nią. W czasie uroczystości cały kościół wypełnili prawosławni, którzy spontanicznie utworzyli chór i śpiewem solidaryzowali się z odważnym krokiem powszechnie szanowanego kapłana, a radość niezmierna ogar- nęła serca ludzi w nadziei, że zbliża się oczekiwany czas połączenia obu Kościołów 13 . Przy pomocy ks. Ostrowskiego urządzono kaplicę unicką, w której odtąd liturgię sprawował ks. Koronin. Niestety, 28 VIII 1925 r. zmarł on wskutek komplikacji pooperacyjnych. W międzyczasie obrzą- dek unicki przyjęło kilku duchownych prawosławnych i kilkadziesiąt osób świeckich. Ksiądz Ostrowski o wszystkim informował Stolicę Apo- stolską, która w związku z tym wysłała do Harbina delegata apostol- skiego ks. Celso Constantiniego. Zaistniałą sytuację ocenił on niebywa- le optymistycznie, pisząc w sprawozdaniu: Przeżywamy jedyny moment w historii, który prawdopodobnie już więcej się nie powtórzy 14 . Według niego był to doskonały moment, aby przygotować liczne grono księży unickich i rozesłać ich do miejsc, gdzie były największe skupiska Rosjan. Constantini uważał, że moment pojednania rozgo- ryczonego i zagubionego ludu prawosławnego obecnie jest najbliższy w dziejach tych dwóch wyznań. Pisał z przekonaniem: Wprost nie do wi ary, że lud, który żyje w schizmie, nawet nie rozumiejąc, co znaczy herezja formalna, zaakceptuje bez wysiłku i problemu księży rytu unic- kiego i wejdzie całą masą do wnętrza Kościoła katolickiego 15 . Była to jednak opinia i ocena zbyt powierzchowna i naiwna. Wielki entuzjazm i ogień, jaki wybuchł wśród prawosławnych, zgasł szybko, zwłaszcza gdy do kontrataku przystąpiła potężna, zaniepokojona Cer- kiew prawosławna. Najpierw uroczyście, już pośmiertnie wyklęto oby- dwu Koroninów za błędne poglądy, za zdradę Kościoła prawosławne- go i ojczyzny. Następnie obłożono klątwą wszystkich, którzy w jakikol- wiek sposób związali się z katolicyzmem wschodniego obrządku i każ- dego, kto odwiedzałby unicką kaplicę św. Włodzimierza. Jednocześnie rozpoczęto bardzo wrogą, agresywną kampanię przeciw unitom w pra- 12 Tamże. 13 Tamże; por. K. Grochowski, Polacy na Dalekim ..., 104. 14 C. Costantini, Con i missionari in Cina, 1922-1933 , I, Roma 1946, 129. 15 Tamże. Mariańska misja w Harbinie 155
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==