Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)
sam przyznaje, tracił cierpliwość i dzielił się swoimi trudnościami z in- nymi braćmi, za co został nazwany „agitatorem”. Jak wcześniej wspomniano, w latach 1934-1938 wydano aż 20 takich indultów braciom po ślubach wieczystych, oprócz tego odeszło 60 po ślubach czasowych. Bracia reagowali różnie. W większości odejścia, zwłaszcza po ślu- bach wieczystych, odbywały się z zachowaniem prawa kanonicznego po ślubach czasowych. W razie potrzeby udzielano odchodzącym zwolnie- nia z życia wspólnego do wygaśnięcia ślubów. Inni we wspólnocie za- konnej oczekiwali na indult sekularyzacyjny. Choć bywały także przy- padki ucieczek lub nawet ekskomuniki. Niektórzy próbowali przecho- dzić do innych zgromadzeń zakonnych 27 . Cztery lata oczekujący na dyspensę od ślubów wieczystych br. Jo- nas Murauskas (od 1928 r. w Zgromadzeniu, śluby wieczyste w 1931) za przyczyny swego odejścia uważał: 1) brak planu działania litewskich marianów i chaotyczność ich decyzji w sprawie dzieł apostolskich i in- nych prac, zaniedbanie dzieł ściśle apostolskich czy ewangelicznych, jak apostolat prasy, pomoc ubogim itp., 2) brak świadomości, kim mają być świeccy bracia mariańscy, którzy przez księży traktowani są jak służący. Szczególnie bolało go, że bracia nie mają żadnych perspektyw rozwoju duchowego i intelektualnego 28 . Wspomniany brat Czepas (również od 1928 r. w Zgromadzeniu, śluby wieczyste w 1931 r.) podobnie nie widział jakiejkolwiek perspek- tywy dla własnego rozwoju, pozostając w klasztorze. Tu czekało go, jak sam napisał: jedynie bycie parobkiem, a nawet gorzej niż parobkiem – niewolnikiem . Innym z zarzutów, który stawiał marianom, było nie- równe traktowanie braci również przy stole. Według niego bracia nie otrzymywali posiłków adekwatnych do wykonywanej pracy 29 . Do grona „buntowników” przełożeni zaliczali jeszcze br. Orendaiti- sa. Był to jeden z niewielu braci, który mimo wszystko próbował czyn- nie apostołować pośród świeckich. Skutek był taki, jak wcześniej opisa- no. Przełożeni nie tylko że w żaden sposób nie pomagali mu w tym, to 27 Lt. Gergelis ad Kriščiukaitis (Marijampolė, 24 VII 1934); Petrauskas ad Cikoto (Marijampolė, 30 III 1936), AGM. 28 Lt. Murauskas ad Kriščiukaitis (Ukmergė, 22 VI 1934; Marijampolė, 9 IV 1937), AGM. 29 Lt. Čepas ad Cikoto (Panevežys, 23 XI 1938), AGM. Kryzys wśród braci mariańskich na Litwie w latach 1933-1938 147
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==