Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)
Od Redakcji Piękno życia mariańskiego ujawnia się w świętości tych, którzy zostali wezwani przez Pana na tę drogę życia w Kościele i pozostają jej wierni, co- dziennie zawierzając siebie Bożemu miłosierdziu. Wędrówka drogą rad ewan- gelicznych w określonej wspólnocie zakonnej znaczona jest specyfiką jej cha- ryzmatu. Wierność tej drodze oznacza ustawiczne przyjmowanie go z wdzięcz- nością i gorliwe realizowanie. Ma to charakter dynamiczny i twórczy, co owo- cuje radością życia, gorliwością w pełnieniu woli Pana, a także refleksją nad przebywaną drogą i wszystkim, co Bóg na niej przygotowuje. Stąd też niezwy- kle ważna jest pamięć historyczna, która zachowuje i uobecnia znaki Bożego działania w historii zbawienia całej wspólnoty i każdego, który do niej nale- ży. Refleksja nad przeszłością nie polega jedynie na gromadzeniu faktów, ale na odkrywaniu w nich znaków Bożego prowadzenia, które zawsze odsłania Jego mądrość, miłość i miłosierdzie. W ten sposób pamięć przeszłości kształ- tuje teraźniejszość i wskazuje drogi nadziei ku przyszłości. Jeśli wspólnota za- konna przestaje ją pielęgnować, wtedy naraża się na niebezpieczeństwo roz- mycia lub utraty swej specyficznej tożsamości, a w konsekwencji racji swej obecności w Kościele. Żywa pamięć przeszłości jednoczy z całą wspólnotą bra- ci, zarówno z tymi, którzy są towarzyszami w naszej ziemskiej wędrówce, jak i z tymi, którzy ją zakończyli, aby już w całej pełni cieszyć się pięknem łaski powołania mariańskiego. Ta pamięć pozwala także kształtować w sobie ducha wdzięczności i wielbienia Boga za Jego dzieła, których dokonał w naszej hi- storii i pomaga dostrzegać Jego działanie dzisiaj. Taką postawę możemy okre- ślić jako maryjną , bowiem w Niepokalanej Matce Pana widzimy i podziwia- my zdolność zachowywania i rozważania wszystkiego, co dotyczyło obecno- ści i działania Boga w historii Jej narodu i w Jej historii osobistej. Pamięć przeszłości prowadzi do źródła i pomaga odkrywać, w jaki sposób wspólnota czerpała i czerpie z niego siły i inspiracje do realizacji powołania do świętości, która ma oblicze mariańskie. W ten sposób owa pamięć pomaga kształtować duchowość zgodną z bogactwem daru otrzymanego charyzmatu. Początek powołania mariańskiego tkwi w źródle, jakim jest charyzmatyczne życie naszego Ojca Założyciela, bł. Stanisława Papczyńskiego (1631-1701). To jego pierwotna miłość , którą odpowiedział na wezwanie Pana, odradza się w tych, którzy też zostali powołani na drogę życia mariańskiego. Twórcza wierność owej miłości wyznacza drogę duchowego wzrastania według chary- E PHEMERIDES M ARIANORUM 1(2012) 11-12
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==