EM 2013
Błogosławiony Jerzy apeluje o przejęcie się duchem Chrystusowym , duchem miłości (s. 14). Tu znajduje się istota więzi z Chrystusem. Dziennik duchowy Błogosławionego ujawnia jego mistyczne przeżycia Bożej miłości. To ona prowadzi go do upodobnienia się do Chrystusa i do gorliwej służby. Oznacza to staranie, aby wszystko duchem Chry- stusowym [miłości], ożywić, przeniknąć i odnowić (s. 15-16). Przeję- cie się duchem miłości Chrystusa prowadzi więc do dzielenia się nim z ludźmi, jak też hartuje w trudnościach i prześladowaniach: Zatem mi- łość do Chrystusa i miłość na wzór Chrystusa oddaje zarówno głębię ży- cia duchowego bł. Jerzego, jak i żarliwość jego apostolatu (s. 16-18). Błogosławiony troszczył się, by zewnętrzne zaangażowanie nie od- rywało go od nieustannego przebywania z Chrystusem, stawiania sie- bie i swoich prac wobec Bożej obecności. Łączył pracę z nieustanną modlitwą, praktykował chodzenie w obecności Bożej . Zaś przebywanie z Jezusem Eucharystycznym było dla niego źródłem wewnętrznego po- koju i radości. Także innych zachęcał do trwania w obecności Chry- stusa Oblubieńca. W tym właśnie upatrywał warunek owocnej pracy, a zwłaszcza dobrego życia (s. 18-21). Aby to było możliwe, trzeba wpatrywać się w Chrystusa duchowym spojrzeniem pełnym miłości, zjednoczeniem w niej i poufnym obcowa- niem z Nim (s. 21-22). Tą drogą szło wielu świętych, a prowadzi ona do identyfikacji z Chrystusem, do stania się drugim Chrystusem , pro- mieniowania Nim i przenikania innych Jego duchem (s. 23). Uzewnętrznia się też w naśladowaniu Chrystusa, Jego człowieczeń- stwa, a więc cel Jego ziemskiego życia staje się naszym celem. W pój- ściu za Chrystusem istotną rolę odgrywa wiara, odwaga, naśladowa- nie całego życia Jezusa (a nie jednego aspektu) – zwłaszcza Chrystusa cierpiącego (bł. Jerzy wyrażał pragnienie męczeńskiej śmierci dla dopro- wadzenia innych do Chrystusa). Zatem celem naśladowania Chrystusa jest prowadzenie do Niego ludzi. Jest to droga do świętości i oznacza ona kroczenie za Chrystusem , współpracę z Nim (s. 24-29). Chodzi tu zwłaszcza o kroczenie za Chrystusem cierpiącym. Jak pi- sze ks. J. Kumala, ten aspekt naśladowania Chrystusa wydaje się być najbardziej charakterystyczny dla duchowej drogi naszego Błogosławio- nego (s. 29), który podkreślał, że jest to jedyna droga do świętości, mimo że się z nią nie utożsamia. Zbawczy wymiar zyskuje, gdy jest złą- czona z miłością, a więc należy jednoczyć się z Jezusem, za nas cierpią- cym, łącząc swe intencje z tą intencją, którą Jego Boskie Serce było prze- Danuta Mastalska 598
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==