EM 2013
W Kissingen nieco wypocząłem, kuracja bardzo dobrze mi posłuży- ła. Po powrocie wpadłem w wir zajęć. W wolnych chwilach poprawiam ustawy według kodeksu i przygotowuję materiał do synodu. Jeszcze raz jak najserdeczniej dziękuję Wielebnym Ojcom za gości- nę, braterskie przyjęcie i okazaną pomoc. Bardzo wdzięczny jestem Prze- wielebnemu Ojcu Marszałkiewiczowi 6 za udzielone rady i wskazówki, bardzo wiele z nich korzystam. Niech Bóg mu to wynagrodzi. Serdecz- nie też dziękuję ojcu Olejniczakowi 7 za wszystko, zwłaszcza za wskaza- ne książki. Z Berlina przesłaliśmy na jego imię książkę, o którą prosił, przez księgarnię Herdera. Owe dwa dolary jakaś pobożna dała mi dla Świętego Ojca, chyba na świętopietrze. Kandydaci na studia do Rzymu boją się wyjeżdżać z tego powodu, że nasza waluta teraz spada. Miał jechać do Rzymu pewien młodzie- niec – Białorusin, ale i ten się cofnął. Ośmielam się prosić o jedną przysługę. W administracji „Acta Apo- stolicae Sedis” Typographia Polyglotta Vaticana kupiłem sporo książek, między innemi wszystkie „Acta Apostolicae Sedis”. Przy opakowywa- niu zrobiono omyłkę – w jednej paczce był nr 1 roku 1921, a reszta roku 1920, do kompletu zaś brakuje nr 1 roku 1920 i zaczynając od nr 2 włącznie do końca wszystkich numerów roku 1921. Proszę tedy bardzo Przewielebnego Ojca, by zechciał wstąpić do administracji Ty- pografii papieskiej i poprosił o wysłanie mi pocztą do Wilna nr 1 z roku 1920 i numerów zaczynając od 2 do końca roku 1921. Ks. prof. Bu- czys opłacił wszystko, ale jeżeli potrzeba, gotów jestem opłacić powtór- nie, byleby mieć komplet. stał konsekrowany na biskupa obrządku bizantyńsko-słowiańskiego. Por. T. Górski, Bu- czys Pranas Petras , w: Encyklopedia katolicka , t. 2, Lublin 1985, kol. 1153-1154. 6 WładysławMarszałkiewicz (1861-1927): z pochodzenia Mołdawianin, w 1879 r. wstąpił do zmartwychwstańców, w 1884 r. przyjął święcenia kapłańskie; pracował w Krakowie jako rektor internatu (1889-1894), w Bułgarii i Rzymie jako konsultor w Świętej Kongre- gacji Biskupów i Zakonników (1905-1927), gdzie zmarł. Por. J. Iwicki, Charyzmat zmar- twychwstańców …, według indeksu. 7 Tadeusz Olejniczak (30 IV 1877 – 7 IV 1933): w 1893 r. wstąpił do zmartwychwstańców, w 1899 r. otrzymał święcenia kapłańskie; uzyskał tytuł doktora archeologii oraz dokto- ra filozofii; w latach 1929-1933 pełnił funkcję rektora KolegiumPolskiegow Rzymie. Por. B. Micewski, Olejniczak Tadeusz , w: Słownik polskich teologów katolickich , red. H.E. Wy- czawski, t. 6, Warszawa 1983, 586-588; J. Iwicki, Charyzmat zmartwychwstańców …, 178 i według indeksu. Ks. Janusz Królikowski 510
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==