EM 2013
nego przełożonego Zgromadzenia Księży Marianów. Kilkanaście lat póź- niej Matulewicz napisze w swoim Dzienniku duchowym m.in. , by nie bać się ryzyka dla chwały Bożej i dobra Kościoła: Jeżeli cel jest dobry i odpo- wiedni, jeżeli może przynieść chwałę Bogu i pożytek Kościołowi, należy od- ważnie stanąć do pracy i zmierzać do celu . [...] Nie trzeba tylko obawiać się cierpienia dla chwały Bożej i dobra Kościoła, nie trzeba bać się pewne- go ryzyka wystawienia siebie na niebezpieczeństwo. Przyszłość jest jak- by przysłonięta kurtyną przed naszymi oczami; zresztą w życiu musimy ustawicznie narażać się na niebezpieczeństwo. Tym bardziej w tych spra- wach godzi się wystawiać się na niebezpieczeństwo, gdyż nie ma obawy przegrania. Chociażby prace i zamierzenia nie udały się, Bóg jednak przyj- mie naszą dobrą wolę, zamiary i wysiłki. Wobec Boga nic nie stracimy, raczej jeszcze zyskamy. A wobec ludzi? Cóż mogłoby być tak bardzo waż- ne, co moglibyśmy utracić i czego mielibyśmy się tak bardzo obawiać? Je- żeli tylko naprawdę pozbędziesz się wszystkiego i opuścisz wszystko dla Boga, to co ci mogą ludzie zrobić? Boga ci nie odbiorą, nieba przed tobą nie zamkną, do piekła cię nie wtrącą, jeżeli sam tam iść nie zechcesz. Na- wet nie wyrzucą cię z kuli ziemskiej. Dokądkolwiek cię ześlą, znajdziesz tam ludzi i będziesz mógł pracować nad ich zbawieniem. Zresztą Bóg jest wszędzie i zewsząd jednakowa droga prowadzi do nieba 26 . Jako odnowi- ciel zgromadzenia marianów, ale mając przecież w pamięci dramatyczną obronę seminarium kieleckiego przed interwencją władz carskich, Ma- tulewicz będzie uczył postawy ufności w Bożą Opatrzność: Czy nie jest spokojniejszy człowiek, czy nie spogląda śmielej w przyszłość, jeżeli z żywą wiarą zdał się całkowicie na Opatrzność Bożą? Przecież nawet włos z gło- wy naszej nie spada bez woli Bożej, ani najmniejsza ptaszyna nie ginie bez wiedzy Bożej. Zmierzając do celu, trzeba oczywiście czynić wszystko, co tylko jest możliwe, aby uniknąć przeszkód i trudności, aby nie wpaść w pułapkę, w nieszczęście, żeby nie pójść do więzienia lub na zesłanie. Z drugiej jednak strony nie wolno nam nigdy z powodu trudności i nie- bezpieczeństw wyrzec się swego powołania, swojego wielkiego i wzniosłe- go celu, pogodzić się z tym, żeby mniej robić, a nawet nic nie wnosić dla chwały Bożej i dobra Kościoła. Należy roztropnie unikać niebezpieczeństw, lecz gdy zajdzie potrzeba, trzeba umieć śmiało i odważnie spojrzeć niebez- pieczeństwu w oczy 27 . 26 Błogosławiony Jerzy Matulewicz, Dziennik duchowy… , 45. 27 Tamże, 49. Błogosławiony abp Jerzy Matulaitis-Matulewicz (1871-1927) 29
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==