EM 2013
E PHEMERIDES M ARIANORUM 2(2013) 11-12 Od Redakcji Refleksja nad dziejami i duchowością wspólnoty zakonnej należy do jej istotnych i ważnych obowiązków. Kształt życia wspólnego w teraźniejszości zależy w dużym stopniu od jakości przeżywania charyzmatu zakonnego i mia- ry zakorzenienia w przeszłości. Aktualne relacje między zakonnikami są bo- wiem budowane na fundamencie, jakim jest doświadczenie więzi z poprzed- nimi pokoleniami oraz utożsamianie się ze stylem życia, opartym na chary- zmacie i duchowości. Boży dar powołania zakonnego jest realizowany w konkretnej wspólnocie, której oblicze jest niepowtarzalne ze względu na otrzymany charyzmat i ludzi, którzy go realizowali w przeszłości, a dzisiaj czyni to kolejne pokolenie. Stare powiedzenie, że historia jest nauczycielką życia, odnosi się tak- że do życia zakonnego. To Bóg jest Panem historii, On ją prowadzi, a przez wydarzenia zawsze chce nam coś powiedzieć. Każdy zakonnik powołany do wspólnoty jest Bożym darem, który ją ubogaca nie tylko na płaszczyźnie or- ganizacyjnej czy na polu podejmowanych dzieł, ale przede wszystkim przy- czynia się do wzrostu jej świętości, czyli wierności charyzmatowi zakonne- mu. Przez każdego zakonnika Bóg chce mówić do całej wspólnoty. Każdy jest cenny w budowaniu wspólnoty, bo został do niej powołany . A to oznacza, że wierność łasce powołania jest najważniejszym udziałem w tworzeniu i umac- nianiu wspólnoty. Jeśli ta wierność zamiera, to słabnie zakonne życie wspól- ne, a zakonnicy pozostają razem jedynie dla prowadzenia dzieł, zaś ich rela- cje opierają się w dużym stopniu na sympatiach i antypatiach. Wtedy słabnie ich wewnętrzna więź w Chrystusie, co nie tylko prowadzi do rozbicia wspól- noty, ale przede wszystkim do jej zamierania. Stąd też spojrzenie wiary na dzieje wspólnoty i na ludzi, którzy żyli ła- ską powołania, może być źródłem inspiracji wobec współczesnych wyzwań, przed którymi staje zakonne życie wspólne. Na kartach historii zapisana jest pamięć wspólnoty , bardzo ważna dla jej istnienia i zachowania swojej tożsamości. Człowiek wiary postrzega archiwa nie jako jedynie zbiór dokumentów, które opisują minione wydarzenia, ale dostrzega w nich zapisane w sercach zakonników działanie Bożej łaski. W ten sposób odkrywa znaki Bożego prowadzenia całej wspólnoty drogą charyzma- tu. Bez troski o historię, badania, poszukiwania, refleksje wspólnota traci pa-
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==