Documenta Capituli Generalis

16 (pijarzy). Uczynił to wobec wiceprowincjała pijarów o. Michała Krausa oraz dwóch braci pijarów Kazimierza i Bernarda. W ten sposób przeszedł do stanu księdza diecezjalnego. 3. Natychmiast po uwolnieniu od przynależności do pijarów, św. Stanisław Papczyński, wobec wspomnianych trzech osób, złożył Oblatio , zgodnie z wizją wyrytą w jego sercu przez Ducha Świętego. Ofiarował całego siebie Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu i Niepokalanie Poczętej Maryi Dziewicy. Przyrzekł, że do końca życia będzie „Im w czystości i gorliwości służył w Stowarzyszeniu Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia”, które pragnął założyć „za łaską Bożą”. Przyrzekł też wtedy posłuszeństwo i ubóstwo zakonne, oraz złożył wyznanie wiary. 4. Publiczne ofiarowanie o. Stanisława ( Oblatio ) można rozumieć jako profesję zakonną i rozpoczęcie jego życia konsekrowanego w nowym instytucie zakonnym. Kolejne zatwierdzenia biskupie (bpa Święcickiego i bpa Wierzbowskiego) i papieskie są etapami zatwierdzania (aprobacji) ze strony Kościoła istniejącej już wspólnoty zakonnej. 5. WZgromadzeniu KsiężyMarianów od samego początku istniało przekonanie, że św. o. Stanisław opuszczając pijarów natychmiast stał się marianinem, a co za tym idzie Zgromadzenie nasze fak- tycznie powstało w 1670 r. Świadczą o tym choćby następujące zapisy: • W najstarszym życiorysie Ojca Założyciela, spisanym ok. 1705 r. przez o. Mansueto Leporiniego OFM, czytamy, że o. Papczyński „posłuszny Bożemu głosowi i jego przedziwnym zrządzeniom, zmienił swoje pierwsze powołanie za pozwole- niem wikariusza Chrystusa, Klemensa X oraz przełożonego generalnego. [...] 11 grudnia Roku Pańskiego 1670, został zwolniony ze ślubów prostych oraz przysięgi wytrwania przez o. Michała od Nawiedzenia. w tej samej chwili złożył bogu i jego matce nowe przyrzeczenie ( Oblatio ) w swoim zgromadzeniu ”.